Možda će društveni angažman Nebojše Popova najbolje odslikati to što se nalazio „svuda i na svakom mestu gde je trebalo braniti ljude od nasrtaja na njihovu slobodu, na njihova prava i na njihov život“. Istupao je u odbranu prava na slobodu mišljenja i onih s kojima politički nije bio blizak. Inicirao je osnivanje Odbora za odbranu u Beogradu otetog Veljka Džakule, ali i Odbora za oslobođenje Danice i Vuka Draškovića 1993.

Rođen je u Zrenjaninu 1939. Od 1958. živi u Beogradu. Diplomirao je na Pravnom fakultetu u Beogradu, 1976. doktorirao na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Od 1969. na Filozofskom fakultetu u Beogradu radi kao asistent na predmetu Opšta sociologija. Šest godina kasnije udaljen je s fakulteta sa još sedmoro kolega, po partijskom nalogu, zbog „podstrekivanja na pobunu 1968“. Objavljuje tekstove u studentskim listovima – Susret, Student, Polet i Vidici, kasnije postaje v.d. direktora Centra za filozofiju i društvenu teoriju, gde provodi najveći deo radnog veka. Istraživao je obnovu feminističkog pokreta u Srbiji i Jugoslaviji, sastavio je obimnu bibliografiju o feminizmu, uključivao se u ženske pokrete za samostalno organizovanje i rodnu ravnopravnost.

Sa grupom uglednih jugoslovenskih intelektualaca je 1988. osnovao Udruženje za jugoslovensku demokratsku inicijativu (UJDI). Inicirao je stvaranje Jugoslovenske komisije za ispitivanje prava Albanaca i Srba na Kosovu, osnivačje Centra za antiratnu akciju. Organizovao je seriju akcija, rasprava i okruglih stolova za zaustavljanje rata. U jeku rata organizovao je i odveo prvu antiratnu grupu iz Beograda u posetu opsednutom Sarajevu.

Početkom ove godine Nebojša Popov je poklonio svoju dokumentaciju, prepisku i ogromnu biblioteku od oko 6.000 knjiga Arhivu grada Beograda i Istorijskom arhivu Zrenjanina.