Maternji jezik je najdragocenije blago jednog naroda, isticao je Vuk Stefanović Karadžić, prosvetitelj koji je zajedno sa Dositejem Obradovićem postavio najvažnije temelje moderne srpske kulture. Izdavačka kuća Feniks Libris iz Beograda nedavno je objavila Izabrana dela Vuka Stefanovića Karadžića, u kompletu od osam kapitalnih knjiga u tvrdom povezu: Srpske narodne pjesme I-IV, Srpske narodne pripovjetke, Srpske narodne poslovice, Novi zavjet, kao i znameniti Vukov Srpski rječnik.
Obim i smisao celokupnog svog rada Vuk Stefanović Karadžić je jezgrovito i jasno objasnio rečima: Kod svakoga su naroda najsvetije ove tri stvari: zakon, jezik i običaji; tim se narodi jedan s drugim rođakaju i jedan od drugog razlikuju.
Godine 1816, u prvom izdanju Srpskog rječnika, Vuk još jasnije određuje ulogu narodnog jezika: On nam je jedino sredstvo kojim lakše, izvesnije i skorije ka našem opštem prosvetljenju i usavršenju možemo doći. Dokle god živi jezik, dokle ga ljubimo i počitujemo, njime govorimo i pišemo, pročišćavamo ga, umnožavamo i ukrašavamo, dotle živi narod, može se među sobom razumeti i umno sjediniti, ne preliva se u drugi i ne propada.