Urednik knjige Almir Zalihić kaže da se za Golubića pričalo da je govorio 14 svetskih jezika, ali i da je učestvovao u neuspelom atentatu na kralja Aleksandra Karađorđevića (1921). „Mnogi smatraju da je bio najzaslužniji i za uspjeh komunizma u Evropi, odnosno da je bio prava crvena verzija Džejmsa Bonda. U jednom intervjuu Koča Popović izjavio je da je svoje drugove komuniste ubijao za pare, a ne iz ideala“, ističe Zalihić. On u svom tekstu o Goluboviću napominje da je Nadžad Latić, autor knjige Boja povijesti, kazao da je Golubovićev put toliko fascinantan da „nikada ne možete znati šta je istorijska istina, a šta su čaršijska naklapanja, i kojoj je svetskoj ili domaćoj sili sve što je radio uistinu koristilo“. „Golubić, mladobosanac, solunski dobrovoljac, mladi prijatelj legendarnog Apisa, odbio je na solunskom procesu biti lažni sudski svjedok, mladi Stočanin, neustrašiv, hladnokrvan, general NKVD, Staljinov osobni povjerenik za velike i tajne akcije, čovjek čelik sa srcem djeteta, pjesnik revolucije i svećenik patnje. To je istina“, kaže autor knjige Tajni dosije – Josip Broz Momčilo Jokić. Golubić je uhapšen 7. juna 1941, a kako piše Janković, iako je bio podvrgnut strašnom mučenju, nije odao nijednog obaveštajca. Ipak, jednom cimeru iz ćelije pred smrt je poverio da zna da ga je Gestapou prijavio Josip Broz. Izneli su ga iz zatvora 11. juna 1941. jer su mu islednici praktično slomili sve kosti u telu. Streljan je u Pionirskom parku, jedva sedeći u stolici. Njegov grob pronađen je u oktobru 1944, a posmrtni ostaci preneti su u Moskvu, gde je sahranjen uz najveće vojne počasti. Milan Janković, autor šest romana, dobitnik je prve nagrade na konkursu Milutin Uskoković za najbolju savremenu pripovetku napisanu na srpskom jeziku u 2009. godini.