Ja

Jedan od predvaskršnjih dana provodim sa autističnom decom u Zavodu za mentalno zdravlje. Farbamo jaja. Crtamo nevidljivu kucu, nevidljivu macu, onda šapice nevidljive mace, šapice nevidljive kuce.

Tu je mali dečak, ne odvaja se od mene. Na pitanje „Kako se zoveš?“ odgovara: „Aleksandar. Aleksandar Živković iz Beograda. „Pojavljuje se njegova drugarica i on kaže: „To je moja Tića. Tijana Jovanović iz Beograda, a ja sam Aleksandar. Aleksandar Živković iz Beograda“. Ne čovek na planeti zemlji, ni četvorogodišnjak, ni hrišćanin, ni pravoslavac koji farba vaskršnja jaja, ni sin nekog Živkovića.

Aleksandar. Aleksandar Živković iz Beograda.

I po peti put me pita: “ A ko si ti?“

I podseti me.

Ja sam Uroš. Uroš Pajović iz Beograda.

Uroš Pajović, učenik treće godine Prve beogradske gimnazija

Kratka žanr-scena iz Beograda

UrošPajovićje većpoznati umetnik kratke priče koji je na prošlogodišnjem konkursu POK osvojio prvu nagradu. Ove godine ponovo je ušao u najuži izbor i to kratkom žanr-scenom iz beogradaskog života pod naslovom Ja. Njegova priča ima sve elemente koji priču čine aktuelnom i živom: pripovedačprogovara ne samo sa margine jedne društvene zajednice (Zavod za mentalno zdravlje) veći njegov jezik, tih nekoliko razmenjenih replika (sa autističnom decom prilikom farabanja jaja uoči Uskrsa), pomera registar naracije od mogućeg centra (socijalnog, političkog, jezičkog) ka periferiji na kojoj se učenje jezika u svakodnevnoj komunikaciji ispostavlja kao vrhunski napor socijalne, ali i umetničke reintegracije marginalizovanih individua.