U subotu od 17.00 časova, projekcijom dokumentarne emisije Ljubica Cuca Sokić, u Spomen-zbirci Pavla Beljanskog biće obeležena godišnjica smrti poznate umetnice.
Polusatni dokumentarac, uz prateće arhivske sekvence, mnoštvo prikazanih radova i priču same umetnice, pružiće slikovit uvid u njen razvojni i kreativni put, kao i neposredno sagledavanje stvaralaštva koje predstavlja nezaobilazni deo nacionalne moderne umetnosti 20. veka.
Ljubica Cuca Sokić (Bitolj, 9. decembar 1914 – Beograd, 8. januar 2009), umetnica, profesor i akademik, u gimnaziji učila je crtanje kod slikarke Zore Petrović, pohađala Umetničku školu u Beogradu kod profesora Vase Pomorišca, Ljube Ivanovića i Bete Vukanović, a Akademski tečaj kod profesora Ivana Radovića. Od 1936. do 1939. boravi i studira u Parizu, gde prvi put izlaže s grupom jugoslovenskih umetnika 1937, a prvu samostalnu izložbu priređuje u Beogradu 1939. godine. Osim u svojoj zemlji zapaženo je izlagala i u evropskim umetničkim metropolama poput Londona (1952, 1956/57) i Njujorka (1963). Jedan je od osnivača grupe „Desetoro“ (1940), od 1948. do 1972. godine bila je profesor na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu i od 1968. godine dopisni, a od 1978. redovni član SANU. Dobitnica je brojnih nagrada i priznanja, a pored slikarstva bavila se i ilustracijom knjiga. Formirana pod uticajem Sezana, Bonara i Vijara, preko intimizma iz međuratnog perioda istraživala je u pravcu metafizičkog realizma i asocijativnog slikarstva. U njenim predelima i mrtvim prirodama dominira stišan kolorit i nostalgična lirska atmosfera. Pavle Beljanski je u svoju Kolekciju uvrstio četiri ulja na platnu Cuce Sokić: Autoportret (1942), Glava mlade devojke (1946), Sremski Karlovci (1950) i Mrtva priroda (1952).
Film iz serijala Slikari i vajari nastao je u produkciji Radio televizije Beograd 1986. Scenarista i voditelj je istoričar umetnosti Nikola Kusovac, a reditelj Gojko Škarić.
Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici, ali i na X nalogu. Pretplatite se na PDF izdanje lista Danas.
