Manastir je u početku bio crkva, zidana kamenom i pokrivena šindrom. Posle Prvog srpskog ustanka crkva je popaljena, opljačkana i porušena do temelja. U ruševinama Nimnika, meštani Kurjača su 1823. godine pronašli deo njegove srednjevekovne imovine, kao što su krstovi, bogoslužbeni inventar i dragocenosti, koje je sreski načelnik Josif Milosavljevićpokupio i predao knezu Milošu Obrenoviću. Na starim temeljima, uz pomoćnaroda, knez Miloš je 1825. godine podigao novu crkvu, postavio ikonostas i nabavio najnužnije crkvene knjige. Prema popisu iz 1851 godine, crkva nije imala freske, većje unutrašnjost hrama bila omalterisana i okrečena, sve do 1996 godine, kada je počelo njeno veliko renoviranje i živopisanje, završeno dve godine kasnije.

Crkva je zidana od kamena i cigala, sa svodom od dasaka, sa podom sačinjenim od obične i rimske cigle. Pored rimske cigle, donete sa obližnjeg antičkog Viminacijuma, u jedan zid crkve uzidan je i mermerni anđeo sa ovog lokaliteta, koji je bio prepoznatljiv detalj rimskih graditeljskih majstora. Pored crkve podignuta je i zvonara, o trošku samog manastira i uz finansijsku pomoćopštine. Jedno crkveno zvono poklonila je popadija Petrija, udovica Jakova Petrovića, koji je bio paroh pri ovoj crkvi, a drugo je poklonio Stevan Protić, trgovac iz Rama. U poslednja dva veka, manastir Nimnik služio je kao parohijska crkva, da bi ga 1936. godine episkop Venijamin pretvorio u ženski manastir, što je do danas ostao. U manastirskom kompleksu nalaze se i dve kapele. Prva se zove „Svetinja“ i nalazi se na grobu pastirice koju su, prema legendi, ubili Turci a druga se nalazi u manastirskom konaku i posvećena je Pokrovu Presvete Bogorodice.