PERIODIKA

Časopis Pravoslavnog bogoslovskog fakulteta Beogradskog univerziteta – Bogoslovlje juče je svečanom sednicom nastavno-naučnog veća u proširenom sastavu ove visokoškolske crkvene ustanove, uz prisustvo zvanica, obeležio 80 godina izlaženja. Od Bogoslovlja, kako se čulo, duži staž među periodikom na srpskom jeziku imaju samo Letopis matice srpske i Glasnik SPC. Časopis zapravo ove godine puni 81. godinu, ali su izlazak novog broja, tematski posvećenog jubileju Bogoslovlja, kao i Zbornika radova sa naučnog skupa „Srpska teologija u 20. veku“, održanom oktobra 2006, iskorišćeni da se svečano obeleži osam decenija rada. O časopisu, „čiji je zadatak istraživanje, širenje i unapređenje pravoslavne teologije kao učenja vere i nauke o veri“, juče su govorili dekan Pravoslavnog bogoslovskog fakulteta u Beogradu episkop bački Irinej (Bulović), sadašnji i jedan od bivših urednika Bogoslovlja episkop zapadnoamerički Maksim (Vasiljević) i Dimitrije Kalezić, kao i članovi uredništva i saradnici Bogoljub Šijaković, Petar Jevremović i Bogdan Lubardić. Prvi broj Bogoslovlja pojavio je početkom 1926, a najveća zasluga za njegovo pokretanje pripada tadašnjem patrijarhu srpskom Dimitriju (Pavloviću). Pre Drugog svetskog rata objavljeno je 60 svezaka, 61. ostala je pod ruševinama Privrednikove štamparije u nemačkom bombardovanju 6. aprila 1941, da bi posleratne vlasti tek 1957. dozvolile da časopis ponovo izlazi. U proteklih 50 godna, objaljena su 54 broja koja svojom sadržinom, prema rečima vladike Maksima, pokazuju da je „Bogoslovlje, s manje ili više uspeha, ostalo u najtešnjem dodiru sa crkvenom stvarnošću i egzistencijalnim potrebama savremnog čoveka“.
Niške Haiku novine, ovdašnje, ali i svetsko prepoznatljivo haiku glasilo, u svom 21. pojavljivanju izlazi na povećanom broju strana. Temat broja posvećen je referatima kongresa koji su održani u Rumuniji (Haiku i obrazovanje) i Bugarskoj (Haiku između istoka i zapada). Opširni i zanimljivi tekstovi govore o suštini ove najkraće forme, i o problemima u prevođenju iste: Susumu Takiguči – „Poetska istina, poštenje i istina“ (prevod Saša Vazić), Dragan J. Ristić – „Haiku: Istok i zapad (u svetlu književnog prevođenja)“ i Kazimiro de Brito – „Haiku kao deo celine“ (prevod Nina Stamenković). Pored japanskih haiku majstora, novine objavljuju (u orginalu i prevodu) haiku pesme autora sa svih kontinenata. Pojavljuju se, tako, haidini iz Albanije, Litvanije, Tajvana, Hrvatske, Grčke, Austrije, Nemačke, Makedonije, Holandije, SAD, Izraela, Bugarske, Turske, Poljske, Francuske, Slovenije i Rumunije. Haiku novine, po tradiciji, dosta prostora odvajaju za domaće pesnike – u ovom broju zastupljeno je oko 70 haiku stvaralaca iz Srbije. Dragan J. Ristić piše o japanskom haidinu Hekigodou (1873-1937), Vladimir Devide potpisuje tekst „Prolaznost i ljepota u haiku“, Vrbislava Starović „Dušodarje stvarnosti“, Kai Falkman „Dag Hamaršeld – diplomata i poeta“, Aleksandar Prokopijev „Putovanja u sopstvenu suštinu“, a Stevan Mihailović predstavlja antologiju haibuna. Rubrika „Sećanja“, posvećena je Vladimiru Dudaru (1922-2006). Tu su i rezultati konkursa i haiku bibliografija, kao i stalne rubrike – Dečji haiku, Haiku prevodi (Kazimiro de Brito, Portugalija), Haibuni (najviše naslova dosad), Tumačenja i Zen anegdote. D.