Šta su tražili Tito i Koča?

Sva ta bombardovanja na našim područjima su bila neefikasna, jer je upravo najmanje gubitaka nanošeno okupatorima, a razarani su gradovi i ubijani nedužni civili, među nima i žene i deca, što je neopravdan i neoprostiv ratni zločion. Beograd su teško bombardovali 1941. Nemci, a 1944. godine saveznici.

„Prvo, saveznička avijacija, da bi izbegla gubitke svojih aviona od strane protivničke protivavionske odbrane, nije precizirala objekte nego je masovno „tepih bombardovanjem“, sa velike visine, redom pokrivala bombama gradove u Nemačkoj, Rumuniji i drugim zemljama, pa i kod nas, praveći ogromne propuste i žrtve. Ako bi se žrtve precizno evidentirale, bio bi to veliki broj, više nego što mislimo. U nemačkim gradovima je bivalo po desetine, stotine i više hiljada mrtvih i još više osakaćenih samo od jednog bombardovanja. Nažalost, sa brojem žrtava se uvek spekuliše. Pobednici nikad za te zločine nisu odgovarali. Niti za Hirošimu i Nagasaki.

Drugo, kad se o bombardovanju naših gradova radi pominju se samo oni gradovi u Srbiji – kod nas, i oni u Hrvatskoj – kod Hrvata. U to vreme su bombardovani i Podgorica, Sarajevo više puta, Mostar isto sa mnogo žrtava, Konjic je 18 puta bombardovan, bombardovan je Bosanski brod, a u Hrvatskoj su bombardovani Slavonski brod, Vinkovci, Zagreb, Split i drugi gradovi. Split sa mnogo žrtava. Zadar je sravnjen sa zemljom.

Začudo je da i hrvatski nacionalisti optužuju Tita da je on tražio bombardovanja. „Sva istraživanja istoričara govore da su pojedinci iz vrha ondašnje srpske politike zahtevali od Josipa Broza Tita da traži od saveznika bombardovanje nekoliko gradova među kojima se našao i Leskovac“. I dalje: „Postoje verodostojna dokumenta koja upućuju na zaključak da je lično Koča Popović tražio bombardovanje ovoga grada kako bi se navodno sprečilo povlačenje nemačkih snaga iz Grčke..“ Koja su to „verodostojna dokumenta“? Treba navesti. Saveznička strateška komanda i njihova strateška avijacija je radila po vlastitom projektu i planu. Kada se otvore arhive (što ja neću doživeti), treba podrobno ispitati sva bombardovanja u Drugom svetskom ratu. Ko zna, možda su Tito i Koča tražili i bombardovanje rumunskog Ploeštija, pa i Drezdena, koji je totalno, bez potrebe, razoren sa preko sto hiljada nevinih žrtava.

Treće, navodi se kako je to u doba komunističke vladavine bila tabu tema. Profesionalni sam vojnik i dobro znam da smo i o tome diskutovali i da nije bilo zabranjeno govoriti o tome – što prvi put čujem. Da se malo o tome govorilo, to je tačno, a da je to bila „tabu tema“ – nekome je palo na pamet. O ubijanju hrvatskih i bosanskih gradova u ratu 1991-95. godine isto treba govoriti. I boriti se da se tako što više nikad i nigde ne ponovi. Svako ubijanje je zločin za osudu. Žrtve su žrtve, u najvećem broju su nevine, i trebamo se prema njima odgovorno, sa žaljenjem i s poštovanjem odnositi.