Vesna Perić, dramaturškinja , scenaristkinja i filmska kritičarka o tome šta je obeležilo film u 2025. godini:

Fiume o morte (Rijeka ili smrt) Igora Bezinovića

Ljubavno pismo rodnom gradu stradalom tokom fašističke okupacije Igor Bezinović boji humornim elementima i komentarima protagonista-naturščika a elemente igrane rekonstrukcije opsade Rijeke od 1919. kombinuje sa arhivskim fotografijama i dokumentarnim filmskim beleškama.

U multikulturalnoj Rijeci gde i dalje koegzistiraju Italijani, Hrvati, Srbi, Mađari, Albanci, autor pronalazi važne društvene i kulturološke punktove koje na momente ironizuje kroz optiku svojih protagonista.

Bog neće pomoći – Hana Jušić

Nakon Pjata, i ovde je vidljiva autorkina tema dezorijentacije ženskog subjekta, fuge, bekstva, nepripadanja. Strankinja Tereza u izolovanu zajednicu donosi pometnju i iskušenja a snolike scene u kojima joj se ređaju slike iz njene rukom slikane Biblije dodaju filmu transcendentni nivo otvarajući i htonsku dimenziju žene. U fotografiji Jane Plećaš eksterijeri i planinski venci Dinare, monumentalni su i neodvojivi od ljudskih sudbina. Ovo je i omaž Virdžini Srđana Karanovića – patrijarhat, ista geografija, ista sudbina, vera i gubitak vere.

Yugo Florida Vladimira Tagića

Potresna porodična melodrama u kojoj se junak, frustriran poslom i nedefinisanim emotivnim životom (zreli i ranjivi Andrija Kuzmanović) suočava sa terminalnom bolešću oca sa kojim ima ambivalentan odnos. Neraskidiva je veza erosa i tanatosa, kada god se smrt nadvija kao senka sledi momenat orgazmičkog olakšanja koje generiše humor. U roud muviju zbližavanja i konačnog rastajanja oca i sina, postoji veoma sinematična scena u kojoj, vozeći se Jugo Floridom, prolaze pored oca sa malim dečakom, zatim pored restorana sa venčanjem a onda se ukazuje i putokaz za groblje – u toj sceni je Vladimir Tagić zaista ispisao sve.

Vetre pričaj sa mnom Stefana Đorđevića

Krajnje netipičan bioskopski film – porodična melodrama ali i autofikcija, autorova posveta majci koja je podlegla terminalnoj bolesti. Njen snimak razgovora telefonom sa sinom predstavlja jednu gotovo metafizičku razmenu o prolaznosti, neuhvatljivosti, telesnosti, čulima, vetru, osećanjima. Gubitak majke ne samo kao primarnog roditelja već i kao simbola života, prokreacije, zaštite i ljubavi, Stefan Đorđević podiže na jedan ritualni i mitski nivo.

Karmadona Aleksandra Radivojevića

Filozofski, otmeni filmski Zucker koji kommt zuletz. Zombirane lešine, eksces krvi, koreografisani slešer – samo su metafora metastaze savremene nezasite i grdobne civilizacije. Radivojević (mlađi) je najfeminističkiji autor ikada – njegova trudna Jelena (Jelena Đokić) dok telefonski opšti sa misterioznim i mesijanskim „kreatorom sadržaja“ (glas Sergeja Trifunovića) sprovodi čistku nad nebićima i beslovesnim dvonošcima kao Izabrana. Antibajka o majčinstvu i očinstvu (da li je fetus ultimativni kreativni sadržaj?), priča o trenutnom fiksu i proždiranju ispraznosti koja se lukavo naziva sadržajem – sa svim nas to autor suočava kroz uporni širokougani objektiv i ekstremne rakurse.