„Ima u Srbiji sela čiji su stanovnici izašli na glas kao škrtice, drugih za koje se tvrdi da su secikese, pa lažovi… ali jedino za Dragovčane kažu da su listom homoseksualci. Sad, kako i zašto, ne zna se pouzdano… Odgovor delom treba tražiti i u činjenici da u tom selu u levčanskoj opštini Rekovac zaista ima nesrazmerno mnogo muškaraca koji, jednostavno, odbijaju da se žene.
„Ima u Srbiji sela čiji su stanovnici izašli na glas kao škrtice, drugih za koje se tvrdi da su secikese, pa lažovi… ali jedino za Dragovčane kažu da su listom homoseksualci. Sad, kako i zašto, ne zna se pouzdano… Odgovor delom treba tražiti i u činjenici da u tom selu u levčanskoj opštini Rekovac zaista ima nesrazmerno mnogo muškaraca koji, jednostavno, odbijaju da se žene. Matematika je ovakva: od ukupno 1.800 stanovnika, oko 500 je na radu u inostranstvu, a među onima što su ostali neoženjenih je, brat bratu, 200. Svih životnih doba, i onih koji su dobro zagazili u petu deceniju.
Da sela u Srbiji stare nije nova vest. Da devojke beže od teškog i nimalo cenjenog i plaćenog rada u polju – takođe. Niko, međutim, neće osporiti heteroseksualno opredeljenje njihovih stanovnika – osim u Dragovu. Izgleda da je sve počelo pre pola veka, kad je u Dragovu zaista postojala grupa homoseksualaca koja se okupljala u seoskoj vodenici. Da li od dugog vremena dok se mlelo žito ili su razlozi bili dublji, tek pomeljarske noći tada pretvarale su se u orgije. Iz tog vremena su i šale kojima je Miroslav Ž. Simić, hroničar sela i glavni organizator priredbi, uveseljavao Dragovčane. Izađe na binu i kaže: ‘Kojih najviše ima u selu? Ped… ped… pedesetogodišnjaka!’ A u sali – urnebes!
Gospodin Simić, u selu poznatiji kao Mića Tozin, smeje se i danas kad o ovome priča i kaže da je on smislio i datum za praznik sela – 2. februar. ’Drugi drugog…’
Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici, ali i na X nalogu. Pretplatite se na PDF izdanje lista Danas.
