Ime po Tamišu, a leži na Begeju

Ulazeći u grad, zaprepastio nas je pogled kroz prozore autobusa. Propale fasade, oronule zgrade oblepljene plakatima za predstojeće izbore, sve je podsećalo na prikaz zemalja Trećeg sveta u američkim filmovima. Teško je bilo poverovati da tako izgleda najveći grad Banata, kulturni, obrazovni i trgovački centar zapadne Rumunije. Međutim, polako su se otkrivale znamenitosti i lepote Temišvara, koji je dobio ime po reci Tamiš, iako kroz njega protiče Begej. Ova zanimljivost se objašnjava time što su tokovi ovih reka na području grada u prošlosti izmenjeni.

Nije ni čudo da Temišvar nazivaju Mali Beč jer arhitekturom i ambijentom, pretežno u baroknom stilu, podseća na stari deo Beča. Za to je zaslužan uticaj Habzburgovaca, pod čijom je vlašću grad bio dugo. Ovaj trg, osim Baroknog dvora i Spomenika Svete Trojice, okružuju glavna rimokatolička katedrala i Srpska saborna crkva u Temišvaru. U crkvi smo saznali da je Temišvar najveći kulturno-istorijski centar Srba u Rumuniji, koji su tu prisutni nekoliko vekova.

Produžile smo do Trga slobode, prešavši ulicu po kojoj se kreće tramvaj „retro“ izgleda. Tu se nalazi i nekoliko kipova koji su prekriveni golubovima i onim što oni ostavljaju za sobom. Najzanimljiviji deo je Temišvarska tvrđava, koja je najpre bila stara turska građevina, da bi je habzburška administracija dolaskom na vlast srušila i sagradila modernu tvrđavu.

Najlepše iskustvo imale smo na Trgu pobede. Konačno smo pronašle toalet i ručale nešto konkretno. Uživale smo na klupici okruženoj prelepim zelenilom i cvećem dok nas je vetar prskao kapljicama iz raskošne fontane. Trg pobede je mesto na kom je 20. decembra 1989. Temišvar proglašen za prvi slobodni grad u Rumuniji. Tu se nalaze Rumunska pravoslavna katedrala i zdanje Gradske opere, koja ima repertoar na rumunskom, nemačkom i mađarskom jeziku. Niz gradskih palata iz zadnjih decenija vladavine Austrougarske i zdanje Banatskog muzeja takođe su na ovom trgu.

U Temišvaru ima mnogo kafića u čijim se baštama ne pušta muzika, ali je zato usluga na veoma visokom nivou. Toliko visokom da se u prvi mah nismo snašle, jer smo konobaru, koji nam je na sto spuštao tanjir s kolačima, pokušavale da objasnimo kako smo naručile samo čaj. Nismo znale da čaj služe uz slatki hleb. Bile smo postiđene, ali zahvalne.