Sarajevski ćevapi vs Ričard Gir

Istočno, nekada Srpsko Sarajevo, stanica je za autobuse iz Beograda. Dalje nema druge, nego taksijem do centra grada. U krugu tramvaja trojke, što je sarajevski ekvivalent za beogradsku dvojku, u naselju Pofalići smešten je kitnjasti i beskrajno čist hotel Italia. Na ulazu četiri gipsana lava. Kakva lava? Toliko narogušena i ljuta sva, da ih se ne bi postideo ni najbogatiji gastarbajter. Duž hodnika i u apartmanu, varijacije na temu zalaska sunca i veštačko cveće. „Le nostre 24 camere e i 4 appartment sono ecceionalmentne forinti. La TV con l’anntena parabolica, il telefono, il mini bar, il bagno comfortevole…“ Hvala Italiji za skoro pa kraljevski apartman!
Kroz Sarajevo teče Miljacka. Uz reku, Obala Marka Dizdara. E, u toj ulici pažnju privlači simpatična žuta zgrada pod brojem 3A. Na naivne pokušaje fotografisanja table sa natpisom koji obaveštava da je to Ambasada Srbije i zastave sa sve orlom, prilazi policajac i pretećim glasom opominje:
„Ne smete slikati zgradu!“
„Ali, to je naaaša Ambasada? I zastava je naša.“
„Zastava sme, zgrada ne!“, odlučno će uniformisano lice.
Pronalazim da je nemoguće uhvatiti u kadar zastavu koja se viori, a izostaviti žutu fasadu. Odustajem. Nastavljam ka Baščaršiji bez fotografije.
Baš-čaršija doslovno znači „glavna čaršija“. Formirana je polovinom 15. veka kao privredni deo, a građena je po ugledu na arapski suk. Niz prostranih placeva povezanih bezbrojnim spletom uličica, tokom rata je pretvoren u rovove. Ubrzo po njegovom završetku, obnovljena je, pa je duž čaršije nanizan red zanatskih radnji. Osim što sija od desetina zlatara i srebrnarnica, Baščaršija miriše na ćevape.
Umesto slomljenih srca, glumac Ričard Gir je Sarajevom posejao nevericu. Gir je tokom jednomesečnog boravka u gradu, kao provereni vegetarijanac, odbio da proba čuveni specijalitet – sarajevske ćevape, od milja nazvane ćevapčići. To je specijalitet s roštilja i kažu najpoznatiji bosanski brend. Napravljeni su od mlevenog mesa, mahom teletine, sa dodatkom začina, belog i crnog luka. Sa prosečnom dužinom od pet centimetra, sarajevski ćevapčići su manji od uobičajenih. Prže se na roštilju, a služe u lepinjama natopljenim saftom od prženja, uz dodatak sitno iseckanog crnog luka. Ćevapi se služe, pa…u ćevabdžinicama, koje se u najvećem broju nalaze na Baščaršiji. Takođe, služe se u različitim porcijama, a postoje i regionalne razlike u pripremanju i obliku ćevapa.
Hm…, ako bi me baš pitali, između sarajevskih ćevapa i neodoljivog Ričarda, uvek bih radije odabrala „deset upola s lukom“.