Božićne poruke patrijarha su običan politički pamflet

Uz uobičajene dogmatske delove i zabrinutost za prisutnu nejednakost, ratove i nepravdu, crkveni velikodostojnici su se osvrnuli i na društvenu situaciju u Srbiji.

Uočili su da su „unutrašnje političke tenzije dovele do duboke podeljenosti društva i nepoverenja među ljudima, a razlike u mišljenjima sve češće prerastaju u iracionalnu mržnju…“ Patrijarh (potpisani su i ostali arhiepiskopi, mitropoliti i episkopi) našu tragičnu situaciju vidi kao posledicu „političkih tenzija“. Ovim eufemizmom, verovatno, želi da poruku učini politički podobnom, kako bi se prikrile činjenice da razaranje državnih institucija i zauzimanje svih poluga vlasti od strane jednog čoveka može sofisticirano da se kvalifikuje kao „politička tenzija“.

Teror male grupe ljudi nad stanovništvom, materijalnim i prirodnim dobrima države, za patrijarha (i neke druge crkvene velikodostojnike) predstavlja vid „razlike u mišljenjima“. Zanemario je da je zbog te „razlike“, tokom prošle godine stotine ljudi bilo zatvarano, prebijano, ponižavano i otpuštano sa posla. Njihovo ljudsko i ustavno pravo na mišljenje je surovo kažnjavano i osporavano.

U poslanici se izražava zabrinutost zbog gubitka nacionalnog i kulturnog identiteta. Ovom konstatacijom Crkva je pokazala da se odvojila od građana, za čiju duhovnost, navodno, brine. Tokom protekle godine u Srbiji su studenti sa svih univerziteta i građani, na najdostojanstveniji i društveno najprihvatljiviji način, prikazali šta je nacionalni i kulturni identitet.

Obilazeći Srbiju, u direktnoj komunikaciji sa građanima, naši akademci su isticali pripadnost naciji preko zajedničkih simbola i kolektivnih sećanja, izražavajući visoku političku svest kroz solidarnost i međusobno poštovanje. Pripadnici svih etničkih i nacionalnih grupa ponosno su nosili srpsku zastavu od Subotice do Novog Pazara.

Najobrazovaniji deo stanovništva, koji po prirodnim i ljudskim zakonima treba da preuzme sve društvene uloge u budućnosti, jednostavno, uz sigurnost i odvažnost, predstavio je vrednosti ove generacije. Rođeni i odrasli posle pogubnih grešaka koje su političari učinili u završnoj deceniji dvadesetog veka, poručuju da prošlost ne treba da bude deo sadašnjosti i budućnosti, već da nove vrednosti treba usvajati na novim principima.

Imaju jasan nacionalni i više kulturnih identiteta proisteklih iz pitanja: „kako živim, mislim i izražavam se“. Naši studenti su pokrenuli novu revoluciju nade, vere i ljubavi, koje se označavaju i kao najviše hrišćanske vrline.

Kao duhovni „pastir“ pravoslavnih hrišćana, patrijarh je ove činjenice morao da uoči i sa ponosom ih predstavi u poslanici. Mogao je da istakne da se mladost države bori protiv podela i nepravde, a za vrednosti za koje se deklarativno zalaže i Crkva.

Umesto toga potvrdio je da je institucija na čijem je čelu čvrsto uz vlast i vlastodršce. U njihovo ime je, nedavno, pred predsednikom Rusije optuživao najobrazovaniji i najprogresivniji deo srpskog društva da izvodi „obojenu revoluciju“. Termin je nekritično prihvatio od Vrhovnog uzurpatora, koji je, između ostalog, nosilac najviših crkvenih odlikovanja.

Patrijarh, a i mnogi drugi crkveni velikodostojnici, bili su široke ruke, jer su visokim odličjima darovali mnoge Vrhovnikove poslušnike. Poznato je patrijarhu da je zbog njihovih uništiteljskih dela pola miliona mladih ljudi napustilo državu i da je to uzrok vidljive i nezaustavljive depopulacije, koja ga brine.

Brinu ga, verovatno, i stavovi pojedinih mitropolita, arhiepiskopa, episkopa i sveštenika koji su otvoreno stali na stranu mladosti i budućnosti države. Tu svoju „brigu“ je pretočio u apel za jedinstvom.

Time je direktno potvrdio da je poslanica upućena „duhovnoj deci“ običan politički pamflet, jer bi „jedinstvo“ proklamovano na njegov način značilo prihvatanje svih učinjenih zlodela i aboliranje krivaca za uništavanje države, društva i mnogih života.

Da upitamo patrijarha da li treba da se „sjedinimo“ sa opskurnom grupom nosilaca crkvenih ordenja, koji na Božić poskakuju uz otrovne nacionalističke pesme koje izvodi osuđeni ubica?

Poručujemo patrijarhu da smo jedinstveni u nameri da se borimo protiv uzurpatora države, a za društvo u kome su zakoni iznad svakog moćnika. Crkva, za sada, nije za takvo jedinstvo. Privržena je ne duhovnim, već prizemnim i opipljivim vrednostima.

Autorka je lekarka iz Vršca

Stavovi autora u rubrici Dijalog ne odražavaju nužno uređivačku politiku Danasa.