Foto: Radenko TopalovićAko Vučić i SNS padnu ispod većine glasova, makar to bio i jedan jedini glas više od sledeće liste, i to u samo jednoj jedinoj opštini, od deset lokalnih samouprava u kojima se glasa 29. marta, time bi bio srušen mit o njihovoj nepobedivosti.
Bio bi to ključni doprinos u stvaranju pobedničke atmosfere na antirežimskoj strani. Budući da se izbori pretvorili u potvrdu prethodno stvorene atmosfere i ambijenta, onome ko u tome bude uspešniji, biće moguće da proglasi i zadrži pobedu.
Ako padne jedna opština, pada i ovaj i ovakav režim, i otuda Vučić vodi najjaču kampanju.
Saziva politbiro svoje centralne otadžbinske uprave pred kamere, a i verne pripadnika državnog vrha, da pozdrave objavu novog privrednog plana.
Vučić kao dijalektička sinteza novih radikala i starih Titovih komunista, ume tu predstavu da odigra do savršenstva.
Svest publike je istorijski oblikovana da joj podlegne, odsečena je od svoje pririodne solidaranosti, kako to reče jedna mlada filozofkinja, i spremna da se preda na klanje brutalnoj postmodernizaciji, kakvu nameće i održava sam vrh vladajuće klase.
Oni se čak i ne trude mnogo da sakriju težnju da se otarase ljudskosti kao takve, poput tajkuna Željka Mitrovića, koji veselo objavljuje da sad poseduje umesto novinarske redakcije, moćnu fabriku robotskih mašina za „izbacivanje vesti“.
Ako padne jedna opština, očekuje se da stvaranje pobedničke antirežimske atmosfere ide u pravcu simulacije Dušana Pavlovića, odnosno da bude nalik crnogorskom rušenju Mila Đukanovića.
Tri bloka dakle, studentska lista, proevropska opozicija i desna lista, koji bi zajedno imali više glasova od grupacije oko SNS.
Ali, nemogućnost crnogorskog scenarija na srpskim parlamentarnim izborima, uprkos velikim sličnostima, jer su se prethodno u Crnoj Gori odigrale protestne litije, a u Srbiji velike studentske demonstracije, objašnjava se time da u drugom slučaju ne postoji takav autoritet kao što je bio mitropolit Amfilohije Radović.
Prema tim tumačenjima, rektor Vladan Đokić, prepoznat kao glavni autoritet buduće studentske liste, ne može ni da se meri ni da se poredi, sa Amfilohijem.
Međutim, kad smo već kod toga, ne treba biti potpuno siguran, da se takav neki duhovni vođa neće uzdići u datom trenutku.
Srpsku pravoslavnu crkvu ne valja potcenjivati, mada je poništavanje i sprdnja postala opšte mesto na mrežama i u delu medija.
Činjenica je, da je SPC, prošle godine u jeku protesta, u beogradskoj litiji nosila mošti – ruku Svetog Save, kao očigledni kontrast simbola „krvave ruke“ sa demonstracija. Ali, to je i tiha poruka da i SPC može da ima „ruku“.
Stavovi autora u rubrici Dijalog ne odražavaju nužno uređivačku politiku Danasa.
Pratite nas na našoj Facebook i Instagram stranici, ali i na X nalogu. Pretplatite se na PDF izdanje lista Danas.
