Second Exile, dakle, drugi izgon, drugo progonstvo, autobiografska je Frljićeva predstava, poput, recimo, predstave „Mrzim istinu“, ali, za razliku od ove ranije, koju bismo mogli nazvati „porodičnim cirkusom“, nova u autobiografski prosede kolekcionira i lične pripovesti svojih glumaca sa različitih strana Balkana, Evrope i sveta, od Nemačke, BiH i Hrvatske, prevashodno Hrvatske, do Južnoafričke Republike i njenog autohtonog aparthejda – pripovesti interpretatora sudbine svog reditelja. Individualna istorija je uvek i deo zajedničke povesti, a ta povest, velikim je svojim delom, povest nasilja, nerazumevanja, mržnje i straha.

Drugi izlazak (second exile), drugo izbeglištvo Frljićevo, predstavlja njegov drugi, sadašnji dolazak u Nemačku, posle onog prvog, kada je, kao sasvim mlad čovek, gotovo dečak, izbegavši iz Bosne i Hercegovine u Hrvatsku, pokušao da se nastani u Nemačkoj. Ovo drugo „pribegarstvo“ posledica je onog prvog, a prvo je posledica rata u BiH, a rat u BiH posledica je nacionalizma, a nacionalizam je i danas osnovna ideologija u BiH, ali i u Hrvatskoj i Srbiji.

Predstava prati znakove pokraj Frljićevog puta u pozorištu. Taj put, to smelo putovanje izaziva odjeke represivnih i rigidnih elita, crkvenih i svetovnih, kako u Hrvatskoj, tako i u Evropi, pre svega u klerikalizovanoj Poljskoj. Pratimo kroz predstavu sabiranje vektora tih desničarskih reakcije na Frljićeve leve pozorišne intervencije, koje su, pak, reagovanja na samu stvarnost, danas iscela podešnjenu: od Frljićevog dolaska u Hrvatsku, u kojoj policija tada češlja njegovo nacionalno nečisto poreklo, preko nedavne provale u njegov stan, zajednički stan sa sudružnicom Lindom Begonja, koja igra u ovoj predstavi, pa do pokušaja zabrane predstave u Poljskoj i sudskog procesa nad umetnikom, koji vodi onaj katolički kler koji i u aktuelnom, poprilično liberalnom, papi Franji vidi jednog Frljića.

Osim ličnih istorija učesnika, od onih koje su s Frljićevom povezane sasvim intimno, kao što je svedočenje glumice Linde Begonja, ili, pak, zemljački, kao što je to povest muka bosanskohercegovačkog glumca Enesa Salkovića, koji, kao musliman, u hrišćanskoj Evropi i na, pretežno hrišćanskom, Balkanu nailazi na podozrenje, pa do profesionalne povezanosti, koju najbolje pokazuje storija glumca Borisa Konečnog (Koneczny), naime, scena/pozorje njegovog prijema u Berliner Ensemble, do zajedničke povesti represije, urbi et orbi, koju pripoveda Žak Malan (Jacques Malan), o uspostavljanju aparthejda u Južnoafričkoj Republici, osim, dakle, tih ličnih povesti drugih, Frljić u predstavu, uz scene užasa i straha, od porodičnog do društvenog nasilja, uvodi i ironično, ako hoćete, autoironično, preispitivanje sopstvene uloge, naročito u gastarbajterskom periodu: da li je on samo provokator u službi vlastite karijere, ili, pak, ozbiljan autor koji deli sudbinu svojih dela? Naime, da li je on uzbunjivač po vokaciji, po pozivu, ili je to tek zarad egoističnog probitka?

U biti, na optuženičkoj klupi u ovoj predstavi – strože i glasnije čak negoli u predstavi „Aleksandra Zec“ – nalazi se sadašnja Republika Hrvatska. Gledajući se u ogledalu, njoj sudi Frljić, koji priznaje samo sud teatra.

Dok gledamo predstavu, gotovo istovremeno, Sabor Republike Hrvatske minutom ćutanja odaje počast nad otvorenim grobom samoubilog se, prethodno konačno osuđenog, ratnog zlikovca u Haškom tribunalu. Frljić, sve vreme ima to na umu i pred očima u ovoj predstavi: tu, na noge ustalu, zvaničnu Hrvatsku, koja roni suze za ratnim zločincem i ratnim profiterom! O toj moralno izvitoperenoj javnoj svesti, u kojoj su pomućeni osnovni pojmovi kojima se pokreću život i smrt, o tom izostanku konsenzusa o tome ko su zločinci, a ko žrtve, o tom proglašavanju ubica i pljačkaša žrtvama, da nad njihovim patetičnim gestama i kič samoubistvima počasni minut šutnje drži najviše zakonodavno telo republike, govori predstava „Second exile“.

Jedan od njenih lajtmotiva jeste pesma koja se peva i na hrvatskom (hrvatskosrpskom) i na nemačkom jeziku: „Mi, Hrvati, ne pijemo vina, nego krvi četnika iz Knina“, s tom razlikom što se na nemačkom ne izgovara ovo „četnik“, nego Srbin (Serbe). To Frljić povezuje sa sećanjem na izgon većine srpskog stanovništva iz Hrvatske 1995. godine. A ta pesma aktuelna je i danas, kad Srba gotovo da i nema u Hrvatskoj, ili ih ima u tako zanemarljivom broju, ili ih, ipak, ima u dovoljnom broju da su najbolje hrvatske novine upravo „Novosti“ – „tjednik srpske manjine u Hrvatskoj“, u kojima pišu najtalentovaniji, najsmeliji i najplemenitiji hrvatski novinari koji, da nije tog nedeljnika, ne bi imali gde da pišu u svojoj domovini.

Frljić potvrđuje nalaz briljantnog Viktora Ivančića, da se nacionalistički konstrukt hrvatskog identiteta ne može uspostaviti bez mržnje prema konstruktu srpskog identiteta, i obratno. Kakva perverzna ljubav!