Deset filmova nakon kojih su filmofili ostali bez teksta

Jedan korisnik podelio je objavu sa društvene mreže X u kojoj je postavljeno pitanje: „Koji vas je film nakon završetka naterao da dvadeset minuta nepomično gledate u zid? Film o kojem niste mogli da prestanete da razmišljate i zbog kojeg ste počeli da preispitujete sve?“

Uz objavu je upitao druge korisnike koji je film na njih ostavio takav utisak. Rasprava je ubrzo postala hit i prikupila više od tri hiljade odgovora.

Dok su neki korisnici izdvojili filmove koji su ih potresli zbog teškog sadržaja, drugi su opisali naslove koji su ih toliko impresionirali da nisu mogli da prestanu da razmišljaju o njima.

Među predlozima našli su se horori, drame, animirani filmovi i naučnofantastični klasici, a ovih deset naslova dobilo je najviše glasova.

10. Mulholland Drive

Psihološki triler Mulholland Drive iz 2001. godine jedno je od najpoznatijih ostvarenja reditelja Dejvida Linča.

Naomi Vots glumi mladu ambicioznu glumicu Beti, koja nakon dolaska u Los Anđeles upoznaje tajanstvenu ženu sa amnezijom.

Njihova potraga za odgovorima postepeno se pretvara u mračnu i zagonetnu priču u kojoj je sve teže razlikovati stvarnost od sna.

Film je poznat po nelinearnoj radnji, simbolici i završnici koja gledaocima ne nudi jednostavno objašnjenje.

Jedan korisnik Redita napisao je da ga je pogledao samo dva dana pre rasprave i da je nakon završetka morao da potraži video-analizu kako bi shvatio šta je upravo pogledao.

Upravo je potreba za ponovnim gledanjem i različitim tumačenjima razlog zbog kojeg Linčov film više od dve decenije izaziva rasprave.

9. Sedam

Kriminalistički triler Sedam iz 1995. godine režirao je Dejvid Finčer, a glavne uloge tumače Bred Pit, Morgan Frimen, Gvinet Paltrou i Kevin Spejsi. Pit i Frimen glume detektive koji pokušavaju da pronađu serijskog ubicu čiji su zločini inspirisani sa sedam smrtnih grehova.

Mračna atmosfera, prikazi posledica zločina i osećaj beznađa prate film od početka, ali najveći trag na gledaoce ostavila je njegova završnica. „Kraj me progoni i danas“, napisao je jedan korisnik, saževši reakciju brojnih gledalaca koji Sedam smatraju jednim od najuznemirujućih trilera devedesetih.

8. Ispod kože

Naučnofantastični film Ispod kože iz 2013. godine režirao je Džonatan Glejzer, a Skarlet Johanson glumi vanzemaljku koja u ljudskom obličju luta Škotskom i zavodi usamljene muškarce. Film se oslanja na spor ritam, neobične prizore i minimalističke dijaloge, zbog čega deluje više poput uznemirujućeg iskustva nego klasično ispričane priče.

Korisnici Redita posebno su izdvojili scenu na plaži, u kojoj vanzemaljka potpuno ravnodušno posmatra porodicu kako se davi dok pokušava da spase psa. Nakon što roditelji umru, ona ignoriše plač njihove bebe koja je napuštena na plaži. „Ispod kože – dete na plaži. Ta me scena još uvek uznemirava“, napisao je jedan gledalac. Reč je o prizoru koji ne traje dugo, ali zbog hladnog i distanciranog načina na koji je snimljen ostavlja snažan utisak.

7. Matrix

Matrix iz 1999. godine, koji su režirale Lana i Lili Vačovski, nije potresan na isti način kao većina ostalih filmova na spisku. Ipak, njegova pitanja o prirodi stvarnosti, slobodnoj volji i kontroli ostavila su snažan utisak na generacije gledalaca.

Kijanu Rivs glumi programera Tomasa Andersona, poznatog i kao Neo, koji otkriva da svet u kojem živi nije stvaran, već računarski stvorena simulacija. Jedan korisnik prisetio se gledanja filma u bioskopu sa 16 godina. „Bio sam potpuno zapanjen. Gledanje Matrixa u bioskopu uspomena je koju ću uvek pamtiti. Sedeo sam tamo razjapljenih usta“, napisao je.

Dodao je da je film gledao pre nego što su njegove revolucionarne scene, poput izbegavanja metaka u usporenom vremenu, postale toliko često kopirane i parodirane da su počele da se pojavljuju čak i u televizijskim reklamama.

6. Moramo razgovarati o Kevinu

Psihološku dramu Moramo razgovarati o Kevinu iz 2011. godine režirala je Lin Remzi prema romanu Lajonela Šrajvera. Tilda Svinton glumi Evu, majku koja nakon stravičnog zločina svog sina pokušava da nastavi da živi, dok se istovremeno priseća njegovog odrastanja i njihovog teškog odnosa.

Ezra Miler tumači Kevina, hladnog i manipulativnog mladića čije ponašanje još od detinjstva izaziva nelagodu. Film ne nudi jednostavne odgovore o tome šta je dovelo do tragedije, već gledaoce primorava da razmišljaju o roditeljskoj krivici i prirodi zla.

Jedan korisnik opisao ga je kao potpuno sulud i izuzetno dobro odglumljen film. Posebne pohvale gledalaca dobile su izvedbe Tilde Svinton i Ezre Milera, čiji odnos nosi najveći deo priče.

5. Trainspotting

Trainspotting iz 1996. godine, u režiji Denija Bojla, prati grupu mladih zavisnika koji žive u Edinburgu. U središtu priče nalazi se Mark Renton (Juen Mekgregor), koji pokušava da se oslobodi zavisnosti od heroina i udalji od destruktivnog načina života svojih prijatelja.

Film je poznat po crnom humoru, energičnoj režiji i upečatljivoj muzici, ali i po brutalnim prikazima posledica zavisnosti. Korisnici Redita posebno su pominjali scenu s bebom, jedan od najmračnijih i najpotresnijih trenutaka u filmu.

„Trainspotting – beba. Bože dragi“, napisao je jedan korisnik. Drugi se složio i dodao da ga je prizor dugo proganjao i da film nakon toga više nikada nije pogledao.

4. Magla

Horor Magla iz 2007. godine režirao je Frenk Darabont prema priči Stivena Kinga. Nakon što neobična magla prekrije mali američki grad, grupa ljudi ostaje zarobljena u supermarketu. U magli se kriju smrtonosna bića, ali ubrzo postaje jasno da jednaku opasnost predstavljaju strah, panika i sukobi među preživelima.

Iako film sadrži čudovišta i elemente klasičnog horora, korisnici smatraju da je njegova završnica strašnija od svega što joj prethodi. „Zbog tog kraja poželeo sam da film nikada nisam ni pogledao. Pretpostavljam da je reč o hororu, ali nije mi bio posebno strašan ni uznemirujući sve do poslednje scene“, napisao je jedan gledalac.

Završetak filma razlikuje se od završetka Kingove priče, a upravo je njegova okrutnost razlog zbog kojeg ga mnogi pamte godinama nakon gledanja.

3. Groblje svitaca

Japanski animirani film Groblje krijesnica iz 1988. godine režirao je Isao Takahata, jedan od suosnivača Studija Ghibli. Radnja prati brata i sestru, Seitu i Setsuko, koji pokušavaju da prežive u Japanu tokom poslednjih meseci Drugog svetskog rata.

Iako je reč o animiranom filmu, Groblje krijesnica bez ulepšavanja prikazuje glad, gubitak, ratna razaranja i nemoć dece prepuštene samoj sebi. Upravo zbog toga mnogi ga smatraju jednim od najtužnijih filmova ikada snimljenih.

Jedan korisnik napisao je da ga je pogledao pre mnogo godina i da ga više nikada ne želi videti. Danas ima decu sličnog uzrasta kao glavni likovi, zbog čega mu je ponovno gledanje potpuno nezamislivo. „Film je toliko dobar, ali jednostavno ne mogu da ga podnesem“, zaključio je.

2. Rekvijem za snove

Psihološku dramu Rekvijem za snove iz 2000. godine režirao je Daren Aronofski prema romanu Huberta Selbija Džuniora. Film prati četiri lika čiji se snovi o boljem životu postepeno pretvaraju u zavisnost, opsesiju i samouništenje.

Džared Leto, Dženifer Koneli, Marlon Vejans i Elen Berstin tumače likove čije se priče razvijaju paralelno, a kako film odmiče, ritam postaje sve intenzivniji i mučniji. Posebno je hvaljena Elen Berstin u ulozi usamljene Sare Goldfarb, koja u pokušaju da smrša počinje da se oslanja na tablete koje ozbiljno narušavaju njeno fizičko i psihičko stanje.

„Briljantan film. Nikada ga više ne želim pogledati“, napisao je jedan korisnik. Ta se rečenica često ponavlja u raspravama o Rekvijemu za snove.

1. Cesta

Na prvom mestu našla se postapokaliptična drama Cesta iz 2009. godine, koju je prema romanu Kormaka Makartija režirao Džon Hilkout. Vigo Mortensen i Kodi Smit-Makfi glume oca i sina koji putuju opustošenim svetom nakon neimenovane katastrofe.

Dok tragaju za hranom i sigurnošću, moraju da izbegavaju naoružane grupe, kanibale i druge očajne preživele. Ipak, u središtu filma nije sama katastrofa, već odnos oca i sina i očeva odlučnost da zaštiti dete u svetu u kojem gotovo više nema nade.

Jedan korisnik napisao je da je film prvi put gledao pre nego što je dobio decu. Danas ima malog sina, zbog čega mu je radnja previše potresna. Iako često razmišlja o filmu, kaže da jednostavno ne može da se natera da ponovo prođe kroz tu priču.

Drugi je korisnik Cestu kratko opisao kao „najdepresivniji film i najdepresivniju knjigu“. Za brojne gledaoce upravo je spoj roditeljske ljubavi i potpunog beznađa razlog zbog kojeg ovaj film ostavlja tako snažan i dugotrajan trag, piše Index.hr