Arheolozi otkrili zaboravljeno naselje ispod pustinjskog peska: Pronađene crkva, kuće i zapisi stari 1.600 godina

U oazi Dahla, u Zapadnoj pustinji, egipatski arheolozi su otkrili izuzetno dobro očuvano vizantijsko naselje. Ono pruža redak uvid u svakodnevni život tokom ere kada Egiptom više nisu vladali faraoni, već Vizantijsko carstvo. Iskopavanja su otkrila organizovane ulice, kuće, crkvu, odbrambene objekte, peći za hleb, novčiće i oko 200 natpisa na fragmentima grnčarije koji pričaju priču o stanovnicima od pre otprilike 1.600 godina, piše N1.hr.

Naselje, otkriveno na lokalitetu Ain el Sabil u egipatskoj guberniji Nova dolina, izgrađeno je prema pažljivo osmišljenom urbanističkom planu. Ulice pravca sever-jug ukrštale su se sa saobraćajnicama pravca istok-zapad, stvarajući gradske trgove i javne prostore. U središtu naselja, arheolozi su pronašli crkvu u stilu bazilike koja datira iz sredine 4. veka. U blizini su otkrili dve osmatračnice, snažno utvrđen objekat sa debelim zidovima i kuće od nepečene cigle sa impresivnim prijemnim prostorijama i svodovima, prenosi Metropolitan.si. sličica
Arheolozi otkrivaju tajni tekst iz podzemnog sveta: Evo šta piše u „Knjizi mrtvih” pronađenoj pored mumije

Dobro organizovan urbani centar

Otkriće pokazuje da oaza Dahla nije bila samo izolovana ispostava usred pustinje, već dobro organizovan urbani centar povezan sa trgovinom, proizvodnjom hrane, odbranom i hrišćanskom verom koja se brzo širila. Oaza je već uvrštena na preliminarnu listu svetske baštine Uneska.

Nalazi koji se odnose na svakodnevni život posebno su dragoceni. Unutar kuća, istraživači su otkrili peći za hleb, kuhinjske prostore i kamene alate za mlevenje žitarica. Iako to nisu raskošna blaga, takvi predmeti pružaju arheolozima najbolji uvid u živote običnih ljudi, jer otkrivaju kako su stanovnici pripremali hranu, radili i organizovali svoje domove.

Veruje se da je jedna od kuća pripadala crkvenom đakonu po imenu Tisus. Arheolozi smatraju da je građevina u početku služila kao kućna crkva pre nego što je naselje dobilo svoju veliku baziliku. Prema istraživačima, kuća čoveka po imenu Tabibos igrala je slično važnu ulogu. Oba otkrića ukazuju na to da su rane hrišćanske zajednice održavale bogosluženja u privatnim kućama i tek kasnije izgradile posvećene crkvene zgrade.

Među najznačajnijim nalazima je približno 200 ostraka – keramičkih fragmenata koji su se u antici koristili kao površina za pisanje. Na njima su sačuvani natpisi na grčkom i koptskom jeziku koji sadrže ugovore, poslovne zapise, prepisku i druge dokumente iz svakodnevnog života. Istraživači ih još uvek detaljno proučavaju.

Na lokalitetu su pronađeni i bronzani novčići sa prikazima vizantijskih careva, sa latinskim natpisima i hrišćanskim simbolima, kao i zlatnici iz vremena vladavine cara Konstancija II – sina Konstantina Velikog – koji je vladao Rimskim carstvom od 337. do 361. godine i nastavio širenje hrišćanstva.