Decenijama posle njegove tajnovite likvidacije, propagandno su ga ubijali i mrtvog, proglašavajući prozapadnog vođu antihitlerovske i antiustaške gerile za Hitlerovog saveznika i za srpskog Antu Pavelića. Danas ga ubijaju oni koji ga, tobože, brane i veličaju, i nastupaju u njegovo ime.

Mihailović je, pre sedamdeset godina, streljan, pre svega, zbog svog prozapadnog i u najvećoj meri proameričkog opredeljenja. A sada ga za svoj simbol i zastavu uzimaju oni koji su izričito antizapadno i antiamerički nastrojeni.

Ovi plagijatori istorije i pseudopatrioti uvlače Ravnogorski pokret i generala u svoje političke ciljeve i predstavljaju ga kao ličnost koja se svrstavala uz ideologiju totalitarizma koja je došla s Istoka, a borila se protiv zapadnih demokratskih vrednosti. Nastave li ovako, ne bi nas iznenadilo da uskoro objave da su generala Mihailovića – ubili četnici, jer je on bio komunista!

Mihailović i njegova vojska bili su za obnovu Kraljevine Jugoslavije, kao ustavne i parlamentarne monarhije. Podršku za taj cilj imali su od svih relevantnih predratnih političkih stranaka, osim Komunističke partije i Hrvatske seljačke stranke. Ratni cilj Ravnogorskog pokreta bio je svrstavanje obnovljene države uz zapadne saveznike. Nije bez osnova Mihailović odlikovan visokim ordenima američkog predsednika Harija Trumana i francuskog vođe Pokreta otpora generala Šarla de Gola.

Da je general Mihailović danas živ, nema nikakve sumnje da bi on bio za Evropsku uniju i za strateško partnerstvo sa Sjedinjenim Američkim Državama. Isto tako sigurno je da ne bi bio za Evroazijsku uniju.

Podsetiću da je Kraljevina Jugoslavija, čiji je Dragoljub Mihailović bio visoki oficir, tek 1940. godine uspostavila diplomatske odnose sa SSSR-om, jer tadašnje vlade u Beogradu nisu želele odnose sa boljševičkom despotijom koja je ubila carsku porodicu Romanov, hapsila, mučila i likvidirala milione nevinih ljudi, uništavala čitave slojeve stanovništva, preseljavala narode, stvarala koncentracione logore…

Nije, naravno, današnja Rusija država staljinskih gulaga. Komunizam je formalno mrtav, kao što je i u Srbiji, ali je živo i takoreći netaknuto najcrnje nasleđe diktature: tajne službe i propagandno i fizičko satiranje evropskih i zapadnih demokratskih vrednosti. General Mihailović bi danas, sigurno, žigosao savez komunističkih nostalgičara i pravoslavnih zilota, kojima je vrhovni ideal sukobljavanje i Rusije i Srbije sa EU i Amerikom, i ne bi dozvolio da se njegovim imenom i ratnim zastavama kite „crveni četnici“, ruski četnici, koji na ratištu u Donbasu kliču Staljinu i Lenjinu.

Autor je narodni poslanik SPO