Emotivni ucenjivači studenata

“Student” je sada isto što i “radnik” početkom 20. veka, dakle revolucionarni subjekt koji nosi revolucionarnu emociju.

Spram te emocije stvarna Komunistička partija, protivnik ondašnjeg kralja Aleksandru, bila je manje bitna, isto kao što je i sadašnji studentski pokret, protivnik režima predsednika Aleksandra, manje važan.

Borba za uticaj na doživljaj emocije je dovela dotle da glavnu reč u političkom životu Srbije vode emotivni ucenjivači studenata.

Masikrani su u anonimne davače političkih i istorijskih pouka, ili personalne trenere studentske građanske misije.

Mehanizam emotivne ucene je prost, isti kao i kod pojedinca. Emotivni ucenjivači nameću studentima ulogu kolektivnog izraza ili odraza njih samih, jer ih to čini uspešnim. Daje im taj osećaj uspeha, pa i svega što će im sa društvenim uspehom realno doći.

Emotivna ucena nije ništa drugačije od one koju Vučić primenjuje prema svom delu Srbije, prema svojim biračima, i koja se sada svodi na “majka stara kandilo pali”, odnosno na epsku sudbinu njega kao srpskog vladara.

Emotivne ucenjivače najlakše možemo prepoznati po tome što tvrde da su odlični psiholozi, to jest u slučaju ucene studenata da su najbolji poznavaoci Vučićevog režima, Evropske unije, Kosova, regiona, bliske prošlosti i apokaliptične budućnosti, koja sledi ako ih studenti ne poslušaju, i ne budu im verni kao radnici Komunističkoj partiji.

Neki stvarno i jesu psiholozi u politici, nisu svi psiholozi emotivni ucenjivači.

Na primer Boris Tadić nikada to nije bio, niti je tako vladao kao predsednik. Prvi intervju sa njim napravila u svojstvu razgovora sa predsednikom Resornog odbora DS za prosvetu i profesorom psihologije u srednjoj školi.

Tadić je imao niz jakih zapažanja o ponašanju radikala, posebno Nikolića i Šešelja u Skupštini, kakav može imati samo stručan i pošten posmatrač, nikako patološki manipulator.

A emotivni ucenjivači studenata su upravo to, patološki manipulatori. I zato je za Studentski pokret, studentsku listu, njihovu političku ulogu, neuporedivo zdraviji i pošteniji odnos koji imaju Dragan Đilas, Zdravko Ponoš i Miloš Jovanović, koji spremaju svoje izborne koalicije, i koji studente ne svojataju i ne lažu, niti im pričaju sulude bajkice.

Đilas, Ponoš i Jovanović možda nisu idealan stariji uzor u politici, mogu biti i omraženi i osporavani, ali emotivni ucenjivači nisu, nisu im ni takve karijere, niti životi. Toliko su više fer prema studentima, od ucenjivača, šta god ovi tvrdili.

Stavovi autora u rubrici Dijalog ne odražavaju nužno uređivačku politiku Danasa.