Posmrtni ostaci generala Stratimirovića preneti u Sremske Karlovce 1Foto: BETAPHOTO/DRAGAN GOJIC/MO

Posmrtni ostaci generala Đorđa Stratimirovića, komandanta srpskih dobrovoljaca iz Šajkaške, uz najviše vojne počasti i liturgiju u Sabornom hramu preneti su iz Beča i pohranjeni u Sremskim Karlovcima u manastiru Vavedenja Presvete Bogorodice.

Time je, nakon više od jednog veka ispunjena poslednja želja vožda Stratimirovića koju je izjavio neposredno pred smrt u memoarima „Uspomene“.

Inicijativa o ekshumaciji i prenosu posmrtnih ostataka potekla je od njegovih potomaka.

Đorđe Stratimirović bio je komandant srpskih dobrovoljaca iz Šajkaške pod čijom je komandom izvojevana prva i najvažnija srpska pobeda nad mađarskom vojskom, 12. juna 1848. godine.

Time je sačuvana Srpska Vojvodina koja je proglašena na Majskoj skupštini u Sremskim Karlovcima.

Po završetku vojne službe, 1859. godine, general Stratimirović učestvovao je u diplomatskim misijama za Austriju u Crnoj Gori, na Krfu, u Epiru, Srbiji i Italiji. Iz Novog Sada preselio se u Beč 1877. godine, gde je proveo ostatak života do 1908.

Posmrtni ostaci generala Stratimirovića preneti u Sremske Karlovce 2
Foto: BETAPHOTO/DRAGAN GOJIC/MO

Predsednik Vlade AP Vojvodine Igor Mirović kazao je da „vožd Stratimirović pripada besmrtnicima bez kojih je istorija našeg naroda nezamisliva, a njegov povratak potvrda naše odlučnosti da se uspostavi toliko potreban kontinuitet sa našim svetlim uzorima iz slavne prošlosti i naše težmje za nacionalnim jedinstvom koje nam je danas možda potrebnije više nego ikada u našoj istoriji“.

Istovremeno, pokrenuta je inicijativa za podizanje spomenika „Apoteoza Srpske Vojvodine“ u Novom Sadu, kojim bi se, ostavio trajan materijalan trag u kulturi sećanja na tri najznačajnije istorijske ličnosti iz 1848/1849. godine, Josifa Rajačića, Đorđa Stratimirovića i Stevana Šupljikca, koje su doprinele organizovanju srpskog pokreta, čije je rezultat bio nastanak Srpske Vojvodine.

Prema inicijativi, spomenik bi kroz izvajane tri figure pomenutih ličnosti, u stilu akademskog realizma, ostavio trajan materijalan trag u kulturi sećanja naše prošlosti“.

Apoteoza (starogrčki) znači obožavanje, proglašavanje neke ličnosti božanstvom, odavanje naročitih počasti nekome, veličanje, slavljenje, uzdizanje umrlog junaka ili velikog čoveka do božanstva, obožavanje, veličanje.