Bio je smešten da bi koristio banjsku terapiju u nekadašnjem „Državnom hotelu“: izgrađenom 1888, takozvanom stacionaru ili Zavodu za rehabilitaciju. Odatle, 1914. odlazi na front, a nakon povlačenja austrijske vojske preko Save ponovo se vraća u banju. Banjčani su ga od milošte zvali Čika Pera i rado se sećali njegovog poštenja i dobročiniteljstva. Pripadnici dinastije Obrenović takođe su boravili u ovoj banji.

Do ove banje jednostavno se stiže, nalazi se odmah pored novoizgrađenog međunarodnog koridora E-10, na samo šest kilometara, auto-putem koji vodi od Beograda prema Makedoniji i Grčkoj. Od Grada Vranja udaljena je 10 kilometara. Takođe do ove destinacije postoji mogućnost putovanja i dolaska železnicom. Pruga u Vranjskoj Banji sagrađena je 1886. god, pet godina nakon izgradnje prve srpske železničke pruge i dve godine od prolaska prvog svečanog voza na ovoj pruzi, koji se kretao brzinom od 55km/sat. Sadašnja železnička stanica u Vranjskoj Banji izgrađena je posle 1923. godine, jer je prethodna zgrada porušena u zemljotresu..

Od železničke stanice do samog centra banje prolazite putem kojim se nekada prolazilo kroz drvored divljih kestenova, s obe strane puta, zasađenih još 1888. godine, u međuvremenu su zasađeni novi, i drvored obnovljen. Ovaj drvored 1888. godine zasadili su zatvorenici niškog zatvora. Rastojanje između drvoreda s obe strane puta određeno je tada na osnovu širine dva fijakera. Sada ovde prolazite pored novih lepih kuća. Ukoliko nastavite prema centru banje, pažnju vam privlači nekadašnja „Vila Mozer“ ili zgrada gradske opštine Vranjska Banja, ovu vilu izgradio je 1887. godine nemački industrijalac Bruno Mozer, sebi za odmor, koji je imao fabriku za preradu kudelje i često boravio u Vranjskoj Banji.

Sa izgradnjom privatnih hotela i mehana u banji kao što su „Vila zora“, restoran „Bosna“, „Vila Balkan“ započelo se odmah po oslobođenju od turskog ropstva 1878. godine.

Pažnju u banji privlači nam pored lepo uređenog parka sa divnim jelama, smrekama, platanima, raznobojnim cvećem i celokupan ambijent podnožja planina, Velikog Peštera i Besne Kobile koji okružuju banju, za koje vam se čini da su tako blizu vas, dok su vrhovi planina na 1000 m.n.v. naizgled nedostižni. Banja je u kotlini, skrivena i ušuškana između ovih planina i brda, sa zanimljivim predelima i po tome je specifična.

U sklopu lepo uređenog parka nalaze se termalni izvori sa temperaturom vode koja iznosi 96 stepena Celzijusovih, dok na pojedinim mestima voda izbija u vidu pregrejane pare, temperature čak 111 stepeni Celzijusovih. Sam sastav vode sadrži veliki procenat sumpornih jedinjenja od kojih je najvažniji vodonik-sulfid, koga ima u količini dvostruko većoj da bi voda imala lekovito dejstvo. To je ono što ovu banju čini drugačijom od ostalih banja, kao najtoplijom banjom u Evropi.

Deo iz TV reportaže Lepote Srbije