Policijska predstava za javnost

Esad Hećimović: Garibi: Mudžahedini u BiH 1992 – 1999 (26)

O ulozi mudžahedina u ratu u BiH i posle njega napisano je mnogo tekstova i knjiga. Uprkos tome, pitanja je uvek bilo više nego pouzdanih odgovora. Kako su, i uz čiji blagoslov, stigli? Koliko ih se borilo na bosanskom ratištu, koliko ih je otišlo, a koliko ostalo? Knjiga „Garibi“ poznatog reportera iz Zenice Esada Hećimovića razjašnjava mnoge misterije, enigme i konfuzije o ulozi „Alahovih svetih ratnika“ u Bosni i Hercegovini.

Ovom knjigom su izdavači, list Danas i Medijska organizacija Jugoistočne Evrope (SEEMO), pokrenuli novu biblioteku „Novinari istraživači“ koja ima za cilj da otvori prostor autorima iz čitavog regiona.

Dana 9. marta 1997. u 6 sati ujutro, posebno obučena grupa pripadnika Ministarstva brzom, koordiniranom i energičnom akcijom je ušla u stan u kome su boravila ova lica. Prilikom hapšenja ova lica su pružila otpor upotrebom vatrenog oružja. Bili su naoružani s jednom automatskom puškom i dva pištolja. Tom prilikom teško su ranili pripadnika Ministarstva policije Murisa Fetića. Nakon hirurške intervencije u zeničkoj bolnici, Fetić, ranjen u noge i jednu ruku, nalazi se van životne opasnosti”, saopštio je Mehmedović.

Ministar Žilić je na pres-konferenciji u kantonalnom MUP, povodom policijske akcije u Zenici, rekao: ”Zahvalio bih se svim građanima Zenice i Federacije koji su pomogli u razotkrivanju ovog pojavnog oblika terorizma na području Federacije i terorista koji pokušavaju po svaku cijenu da onemoguće uspostavu vlasti Federacije na cijelom njenom području. Ovdje treba istaći hrabre policajce iz jedinice za podršku koji su uspješno, vrlo profesionalno i kvalitetno, uspjeli da okončaju ovu akciju”, rekao je.

Bila je to policijska predstava za javnost. Nakon bijega s benzinske pumpe, u stvari, Lionel Dumont i Zefereni Biniam su se prvo sakrivali u samom gradu Zenici, a potom se ponovo prebacili u Guču Goru. Uskoro ih je u Gučoj Gori posjetio Bosanac koga su poznavali po imenu Ali. Ponudio im je sigurno sklonište u samoj Zenici dok im ne osigura odlazak iz Bosne, ali pod uslovom da sa sobom u grad ne nose i kalašnjikove, automatske puške AK-47. Prebačeni su u jednu stambenu zgradu, u stan u vlasništvu policije. Nisu bili svjesni da su uvedeni u policijsku zasjedu, koja je opasno ugrožavala i same građane. Sami specijalci koji su pripremali upad nisu znali da se pljačkaši, odgovorni za smrt njihovog kolege, nalaze u policijskom stanu. Rečeno im je da je njihovo boravište otkriveno zahvaljujući dojavi građana o sumnjivim stanarima na toj adresi.

U akciji specijalne jedinice zeničke kantonalne policije Abdulah je ubijen. Dumont je osuđen i zatvoren. Još tokom suđenja u Zenici, Dumont je tvrdio da kalašnjikovi pronađeni u stanu, u kome su uhapšeni, nisu njegovi i Abdulahovi. Za njega je to bio veoma važan detalj i dokaz da mu je neko podmetnuo ove puške naknadno.

Ostalo je nepoznato na kojim dokazima se temeljila takva kvalifikacija o djelima koje su počinili Dumont, Zeferini i Boughelane. Osuđeni su kasnije za pljačke benzinskih pumpi i prodavnice oružja, u kojima su se dogodila dva ubistva. Sud je kvalifikovao ova krivična djela kao teške slučajeve razbojništva. Takođe, nisu imenovane ni strane službe niti zemlje ”koje žele pomoći onim snagama koje ne žele uspostavu Federacije”, što je navedeno u izjavama policijskih ministara kao cilj terorizma.

Dumont je u zatvorskom intervjuu odbacivao tvrdnju o pripadnosti grupi, objašnjavajući: ”I to je još jedan od načina na koji su nas ozloglasili. Da smo zaista članovi Džematul Tekfir, mi ne bismo krali po usamljenim benzinskim pumpama. Da smo članovi Džematul Tekfir, napali bismo Visoki komitet Saudijske Arabije jer tamo ima puno novca u kešu. Mi smo u Visokom komitetu tražili pomoć, ali je nismo dobili. Čekali smo pomoć i tražili posao, ali nismo uspjeli.”

Ova optužba nikada nije javno dokazivana u sudskom procesu, nego je više služila za diskvalifikaciju njenih članova u islamskim krugovima i u policijskoj saradnji sa zapadnim službama sigurnosti. Dumont i Boughelane su se takođe svojim izjavama distancirali od ovog pokreta. Tvrde da uopšte nisu bili povezani niti sa jednim islamskim pokretom iz Alžira ili Egipta. Objašnjavaju da su bili samo individualci, koji su sticajem okolnosti, nakon demobilzacije i raspuštanja jedinice ”El Mudžahedin”, dospjeli u veoma tešku egzistencijalnu situaciju. Očekivanu pomoć nismo dobili, rekao je Boughelane, objašnjavajući da nisu mogli da budu vjernici-klošari, bez sredstava za život. U više navrata, Dumont je ponavljao da su oni izdani od strane svog džemata. Uvjerenje posmatrača je da su izdani zbog toga što kao konvertiti, prelaznici na islam iz katolicizma, nisu nikada stekli povjerenje unutar ”svoje” zajednice.

Dumont i Boughelane su tokom suđenja u Zenici priznali ono što jesu radili – prije svega pljačkali usamljene benzinske pumpe.

Kako su, na kraju, uhapšeni? Visoki policijski zvaničnici su prihvatili verziju o policijskim doušnicima, objašnjavajući da zbog sigurnosti doušnika ne mogu otkriti detalje. Ali, o tome nikada nisu htjeli da govore javno. Bošnjački policajci su vjerovali da progone “ubačene strane špijune” i istovremeno štite “prave mudžahedine”. Dumont i drugi su bili ubačeni “strani špijuni”, a Ebu Maali i drugi “pravi mudžahedini”. Policija je sarađivala s Ebu Maalijem u progonu Dumonta i ostalih. Italijanski i francuski istražitelji su se veoma zainteresirali za ovaj slučaj jer su i sami vodili istragu protiv niza islamskih grupa koje su djelovale na području Bolonje i Lilla. Ali, lokalni policajci, tužioci i sudije su jednostavno zaustavljali njihovu istragu na putu ka Ebu Maaliju, ratnom zapovjedniku jedinice “El Mudžahedin”. Dumontova, Rubeška grupa je od januara 1996. do marta 1997. bila gotovo potpuno razbijena u akcijama francuske, talijanske, belgijske i bosanske policije. Ali to nije bio kraj grupe neuglednih, siromašnih gariba koji su, na neki nepoznati način, imali globalni doseg. Iako se grupa činila razbijenom u Francuskoj, Italiji i Bosni, to nije značilo da se njeni članovi neće pojaviti negdje drugdje.

Nastavlja se