Dokle više o onome što ne znate? 1Foto: Medija centar

Ne razumem duboke porive akademika Vasilija Đ. Krestića da se meša u ono što ne zna niti zašto se okomio na moj rad kao direktora Muzeja žrtava genocida i sa tolikom mržnjom a da pri tome nije saznao šta sam za nepunih osam godina uradio.

Uostalom, tvrdim da nijedan naslov štampan za to vreme nije imao u rukama.

Možda je čak i odbio poklon koji sam odneo na portirnicu zgrade SANU – reč je o knjizi Dušana Nikodijevića Jasenovac između broja i žrtve – Prilog proučavanju broja žrtava sistema koncentracionog logora Jasenovac (Beograd 2019)! Možda sam pogrešio što mu nisam poklonio i knjigu dr Milića J. Milićevića Gubici oficira Kraljevine Srbije u ratovima 1912-1913. godine (Beograd 2020) – reč je o delu sina Krestićevog kolege kome je bio zabranio doktorat! A možda bi trebalo da Krestiću poklonim spomenicu Četvrt veka Muzeja žrtava genocida (Beograd 2021) u kojoj bi video štošta?

Krestićeva opsednutost mojim radom ima duboke korene: prvo, nije me „stavio“ pod kontrolu, drugo, primorao sam ga da prizna svoju nečasnu rabotu u zabrani izložbe „Totalni genocid“ akademika Dinka Davidova, treće, podsećao sam ga na pojedine lekcije iz metodologije istorijskih istraživanja sa posebnim osvrtom na rangiranje istorijskih izvora, …

Krestić je ovih dana pokrenuo novu harangu iskoristivši svoj uticaj na kolege iz Odeljenja istorijskih nauka SANU da upute pismo Izvršnom odboru. Ne želim da se zamaram utvrđivanjem autora pisma, mada mi je stil odranije poznat a i nekoliko rečenica sam ranije čitao, želim da reagujem na sadržaj iz više razloga.

Školovani istoričar dobro zna da je revizionizam u istorijskoj nauci nešto što koristi u pojašnjenju i razjašnjenju dosadašnjih saznanja i tumačenja određenih događaja i procesa.

Druga je stvar kada pojam „revizionizam“ koriste u dnevnoj politici!

To znači da ne stoji tvrdnja da smo svedoci „jedne nečasne pojave“ a još manje da je vidljiv proces „sistematskog smanjivanja broja žrtava, prvenstveno u Jasenovcu i Nezavisnoj Državi Hrvatskoj“. Potpisnici pisma već u drugoj rečenici tvrde da je „začetnik i tumač“ svega toga bio Franjo Tuđman.

Da su ti isti sastavljači pročitali nešto o prvim sumnjama u tvrdnje o ratnim žrtvama 1941-1945. godine, saznali bi da je to prvi objavio Bruno Bušić 1969. godine u tekstu „Žrtve rata“ u julskom broju Hrvatskog književnog lista!!

Posebna tvrdnja da „osporavanjem i umanjivanjem broja jasenovačkih i drugih žrtava ustaških zločinaca počeli su se baviti i pojedini istoričari iz Srbije“ je isprazna i bez dokaza.

Imena, gospodo akademici, imena tih istoričara!

Uostalom, pravnici znaju za maksimu „Nema tela, nema dela“ koju bi uglednici SANU okupljeni u Odeljenju istorijskih nauka mogli da primene i u pisanju o ratnim žrtvama: nikada nije izvršen validan popis ratnih žrtava za godine Drugog svetskog rata u Jugoslaviji. To znači da ono što nije utvrđeno nije moguće ni osporavati niti umanjivati! To je, gospodo akademici, prosta lekcija iz metodologije istorijskog istraživanja! Ni vaše pisanije o „postojećim prvorazrednim“ istorijskim izvorima koje, kako tvrdite, pojedinci zanemaruju nema nikakve osnove. Nećete, valjda, reći da su hvalisanja Vjekoslava Maksa Luburića pred nemačkim oficirima o tome da su ustaše za godinu dana pobile više Srba nego Turci za pet vekova, za vas prvorazredni istorijski izvori a da su tvrdnje, na primer, Vojislava Prnjatovića i drugih brojnih zatočenika, koje su iz Jasenovca doveli u Srbiju nemački pukovnici i srpski činovnici, o zločinima u tom logoru nebitni za raspravu o genocidu. (Videti: Jasenovački logor – Saslušanja srpskih izbeglica, Beograd 2020)

Druga lekcija bi mogla biti o procenama broja ratnih žrtava. A to je, mora se priznati, posebna vrsta posla za statističare i matematičare! Ali i za one koji se bave logikom: ako je logor u Jasenovcu trajao 1.430 dana odnosno 44 meseca (21. avgust 1941-22. april 1945), onda bi se tvrdnja o 700.000 žrtava zasnivala na činjenici da je dnevno ubijano po 500 zatočenika!

Gospoda akademici u svojoj ostrašćenosti lako su okvalifikovali moj rad u Muzeju žrtava genocida upotrebivši sintagmu „nemoralni posao“ ali ne ponudiše nikakve dokaze.

Stoga mi preostaje da ustvrdim da pomenuta grupa nije dorasla da nekome deli lekcije iz oblasti o kojoj nijedan od njih nije objavio prilog, o na primer, o koncentracionom logoru Jasenovac!!!

Možda je ovo prilika da one koji su bili i jesu fakultetski profesori zapitam: Koliko ste ponudili svojim studentima seminarskih, diplomskih, magistarskih radova i doktorskih disertacija o Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, Jasenovcu, genocidu…?

Autor je doktor istorijskih nauka

Komentari

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena.

Ovo veb mesto koristi Akismet kako bi smanjilo nepoželjne. Saznajte kako se vaši komentari obrađuju.

5 reagovanja na “Dokle više o onome što ne znate?”

  1. Ako se vi naucnici ovako „samarate“, onda nije cudo sto prost narod mlati po drustvenim mrezama.
    Cudna je ta pravna maksima koju navodite: „Nema tela, nema dela.“
    Da li to znaci da je spaljivanje ljudi ,koje su cinili nacisti, nesto nekaznjivo. Pa nema tela ni kad ga odnese reka Sava. Nema tela ni kad ga bace u duboke kraske jame pa onda bace bombe i zaruse.
    Komunisti su mnoge pobili i nikad nisu pronadjena tela, a mogao bih navesti i primer iz porodice. Znaci li da opet nema dela. I tako bismo nogli u nedogled. Nema tela Draze Mihajlovica, znaci li to da nije ubijen?
    Pa mofli bismo tako terati do Hrista. Nema tela Isusa Hrista – znaci nema dela, nisu ga Rimljani ubili.
    Ima tu jos modernih varijacija, na primer, nema svedoka nema dela. Bravo gospodine Haradinaj! Ti si se toga prvi setio i na vreme pobio svedoke. Uklanjanje svedoka, dokumenata, to je prava stvar.

  2. Dragi doktore istorijskih nauka, ima nas koji smo pomno pratili Vaš rad i sistematsko umanjivanje broja srpskih žrtava u Jasenovcu. Virtuozno ste izbegavali i zaobilazili akademika Krestića i grupu stručnjaka oko njega i sramno tvrdili da je bilo između 30 i 80 hiljada žrtava. Vrhunac Vašeg licemerja je ova vaša aritmetika „onda bi se tvrdnja o 700.000 žrtava zasnivala na činjenici da je dnevno ubijano po 500 zatočenika!“. Ko ima obraza postideo bi se, ali to očigledno ne važi za Vas.
    „Posebna tvrdnja da „osporavanjem i umanjivanjem broja jasenovačkih i drugih žrtava ustaških zločinaca počeli su se baviti i pojedini istoričari iz Srbije“ je isprazna i bez dokaza. Imena, gospodo akademici, imena tih istoričara!“
    Prvo je Vaše ime.

  3. Koliko mi je poznato, CK SFRJ ( ili neki drugi organ ) osamdesetih je zadužio republike da naprave popis žrtava u drugom svjetskom ratu. Republičke komisije su obavile posao, napravile izvještaje i poslale ih i u Beograd. Izvještaji nikad nisu objavljeni. Zašto? Pa treba nekako komunističke žrtve i strijeljanja od strane vlasti sakriti ili pripisati nekom drugom, ali kako?
    Komunisti i njihovi potomci,istoriografi,obavještajne službe i žbiri još uvijek su na vlasti, i dok se ne počiste, istina i njihovim zlodjelima neće se saznati. Gospodine Mišina, i vama mala zamjerka. O vašem radu javnost je slabo obavještena. Da li je do vas ili državnih organa, ne znam. Akcija popisa žrtava treba da bude javna i u svim medijma. Još uvijek ima ljudi koji znaju podatke o stradalima na lokalnom nivou, i njihove informacije treba da su dostupne, te da ih vama mogu slati u jednostavnoj formi. Postojeći obrasci mislim da su malo komplikovani sa starije ljude koji nisu vični radu na kompjuterima.

Komentari

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena.

Ovo veb mesto koristi Akismet kako bi smanjilo nepoželjne. Saznajte kako se vaši komentari obrađuju.