Foto Vanja J. V

Obiman rad prikupljan i obrađivan godinama Cvetićanin je kao dobar poznavalac dela i pripadnik kruga ličnih prijatelja Konstantinovića (1928?2011) objavio prošle godine u izdanju Dan Grafa i Fondacije Stanislav Vinaver.

Ovom prilikom moglo se čuti mnoštvo zanimljivih detalja iz života i fakata vezanih za stvaralaštvo pisca i teoretičara Radomira Konstantinovića, koji će ostati upamćen kao oštar kritički nastrojen mislilac u kontekstu SFRJ i kao takav osnivač Beogradskog kruga nezavisnih intelektualaca 1992, ali i kao neko ko je javno žalio za modernističkim dometima Jugoslavije u nekrologu povodom Titove smrti i u devedesetima bio borac protiv istorijskog revizionizma o antifašizmu i NOB-u, te se oko njegovih stavova u vršačkom Salonu kod Porte razvila žučna polemika.

Da Konstantinović nikoga ne ostavlja ravnodušnim bila je teza koju je početkom večeri iznela dr Dragica Stanojlović, koja je zajedno sa Draganom Rakić moderirala promociju, pre svega podsetivši na „Filozofiju palanke“ (prvi put objavljenu 1969) kao najpoznatije Konstantinovićevo delo i iskaz o društvenoj zbilji, zbog čega mu se i nekada i sada kao filozofski delikt neretko pripisuje elitizam, za poštovaoce izraz vrhunske misaonosti koja mu se nikako ne može osporiti, a za kritičare izraz političke nekorektnosti. U knjizi o Konstantinoviću ovo delo je takođe predstavljeno kao graničnik između dva dela biografije.

Radivoj Cvetićanin je ipak dao prednost književniku Konstantinoviću i najavio integralnu verziju romana „Daj nam danas“ od preko hiljadu strana pronađenih u podrumu nekadašnjeg piščevog stana, napisanu u njegovoj 24. godini. Vršački ljubitelji književnosti i posetioci „Tačke susretanja“, jedne od najposećenijih kulturnih tribina u Vršcu, koja se uz ovu promociju bliži kraju pete godine entuzijastičkog rada, sa gotovo dvesto događaja u promovisanju svih oblika kulture, takođe su saznali da će se u antologijskoj ediciji „Deset vekova srpske književnosti“ Matice srpske uskoro naći i dva poslednja Konstantinovićeva romana (ili postmodernistička eseja) u jednoj knjizi „Dekartova smrt“ (1998) i „Beket prijatelj“ (2000) u izboru njegovog studioznog biografa Radivoja Cvetićanina.