“Evropski lideri previše optimistični da će se Vučić odmaći od putinovske Rusije“: Sagovornici Danasa o tome što je Plenković stajao iza srpskog predsednika u Parizu?

Hrvatska poslanica Dalija Orešković smatra da je Plenković Hrvatsku doveo do toga da gleda u leđa Vučiću, koji godinama sistematski potkopava demokratske standarde u Srbiji. On tvrdi da su njegovi postupci narušili ugled Hrvatske i prekršili ustavni okvir za vođenje spoljne politike.

Hrvatski stručnjak za bezbednost Pavle Kalinić smatra da Hrvatska nije imala razloga da sedi pored Vučića, “dečaka koji je dogovarao pucnjavu na Jevrejskom groblju u Sarajevu”.

“Setimo se njegovih vatrenih govora u Glini”, naveo je Kalinić.

Bivša hrvatska premnijerka Jadranka Kosor se pita kako je predsednik Srbije uopšte pozvan na taj događaj.

„E da, zaista; kako to da je predsednik države prijateljice države koja nemilosrdno udara po Ukrajini sedeo na paradi Koalicije voljnih? Jer je Vučić, onaj koji je haračio u našoj Glini, Putinov prijatelj i jer Srbija nije ni EU ni NATO. Parada licemernih“, napisala je Kosor na mreži Iks.

Sagovornici Danasa smatraju da “rasprava o sedenju” na vojnoj paradi u Parizu nije bila relevantna tema u Hrvatskoj kao u medijima u Srbiji, te da nikome osim Vučićevih propagandista nije bilo važno to ispred koga je srpski predsednik smešten u prvi red. Navode i da je to “igra sujete”, te da ima odraze samo na unutrašnju politiku dve zemlje.

Aleksandar Popov, direktor Centra za regionalizam, smatra da je saga oko sedenja Plenkovića i vučića u Parizu “smešna” jer niko od njih nije veliki lider.

“To je igra sujete koja dugo traje. Podsetio bih da je Vučić svojevremeno Vučić na događaju u Francuskoj sedoe u petom redu, a u Kini u poslednjem. Francuzi su izmislili protokol, dok ga Amerikanci nisu olabavili”, ukazuje Popov za Danas.

Naš sagovornik kaže da bura oko sedenja Vučića i Plenkovića ima odraze na unutrašnju politiku i da je to jednokratna upotreba takve situacije.

Politički analitičar Davor Đenero smatra da rasprava o „rasporedu sedenja” na obeležavanju francuskoga nacionalnog praznika u Hrvatskoj nije bila niti izbliza tako relevantna tema, kao što bi se to moglo shvatiti iz medija u Srbiji.

“Jul je uvijek mjesec intenzivan po diplomatskom protokolu, jer nakon američkoga nacionalnog dana, na samom početku mjeseca, slijede francuski i belgijski, ali godinama to u Hrvatskoj prolazi mimo bilo kakva javnog interesa. Ove godine je na kraju svog predsjedničkog mandata, ali i u sklopu stvaranja nove obrambene i sigurnosne infrastrukture Europe, predsjednik Francuske Emmanuel Macron, koji nastoji osigurati vodeću ulogu Francuske, kao vojne i nuklearne sile, kao stalne članice Vijeća sigurnost, u toj novoj strukturi, odlučio je iskoristiti Dan pada Bastilje, da bi pokazao novo značenje Francuske”, ukazuje Đenero.

On dodaje da predsednik Hrvatske Zoran Milanović, koji zastupa prorusku, protivevropsku politiku, hteo je da Hrvatske ne bude na skupu u Parizu.

“Posve je jasno zašto predsjednik Macron nije niti pomislio da bi njega, a ne premijera, zastupnika proeuropskih politika, pozvao u Pariz, a nije posve jasno što je predsjedniku Milanoviću mrskije, da li da je Hrvatska uopće zastupana u Parizu, ili to što je zastupa njegov „najbolji neprijaelj” premijer Plenković”, navodi Đenero.

Svakome ko razume geopolitiku, dodaje Danasov sagovornik, jasno je zašto je predsednik Srbije Aleksandar Vučić, uprkos njegovom protivdemokratskom karakteru, bio pozvan u Pariz.

“To nije zbog nekakvog relevantnog značenja Srbije, koja je kao izolirana land lock country, prilično nebitna u geopolitičkim igrama, ali je jedina stvarna rupa (uz BiH, koja je to prije svega zbog utjecaja režima u Beogradu) rupa na europskom sagu. Zato je Vučiću na pariškoj tribini poklonjen prostor koji mu niti po značenju, niti po političkom karakteru ne pripada”, ističe Đenero.

Priča o tome da Hrvatske nije trebalo biti u Parizu, ako je tamo Vučić, dodaje politički analitičar, posve je promašena, jer je važno da je Hrvatska, protivno Milanovićevim željama, zastupana i u novoj obrambenoj i bezbednosnoj strukturi, i unutar Koalicije voljnih, u meri u kojoj to predsednik Milanović ne može opstruirati.

“Nikome osim Vučićevih propagandista nije bilo važno to ispred koga je, smješten u prvi red, Vučić sjedio na pariškom mimohodu, a ono malo neugodnih komentara koji su se pojavljivali motivirani su ili protueuropskim stentimentom populističkih radikala, ili sljedbeništvom predsjednika Milanovića”, kaže Đenero.

Što se protokola tiče, navodi naš sagovornik, raspored gostiju određuje domaćin.

“Izuzetno, ovog puta francuski domaćini nisu htjeli da predsjednik Vučić, koji organski ne pripada skupu u Parizu, ne bude na margini, kao što je to obično, nego da se jasno vidi da je čak i on, odnosno njegova Srbija, prisutna na predstavljanju obrambene strukture Europske unije od opasnost totalitarnog režima Vladimira Putina. Nastranu što su i francuski domaćini i neki drugi europski akteri daleko previše optimistični kad se nadaju da je Vučićevo prisustvo u Parizu, pa nakon toga i u Kijevu, naznaka nekakva odmicanja Vučića od putinovske Rusije”, zaključuje Đenero.