Na nesreći srpskog, ne može se graditi sreća albanskog naroda

U poplavi brojnih tekstova upućenih redakciji Danasa u kojima se favorizuju blagi prijateljski i srdačni odnosi tokom boravka raznih delegacija iz Beograda u Prištini, imajući u vidu demokratsku orijentaciju Danasa, nadam se da ćete omogućiti i jedno drugačije mišljenje.

Istorija srpsko-albanskih odnosa u južnoj srpskoj pokrajini počinje da se prepliće posle Seobe Srba pod Arsenijem Čarnojevićem kada je srpski korpus istanjen što je stvorilo dobru pretpostavku za naseljavanja Albanaca sa albanskih stenovitih planina u plodnu kosovsko-metohijsku ravnicu. Dolazili su pre svega Albanci muslimanske veroispovesti koji su u želji za osvajanjem prostora činili nasilje i zlodela prema autohtonom stanovništvu. Oni su uvek bili miljenici onih koji su vladali što im je omogućilo privilegije i nekažnjeno otimanje tuđe imovine. Bili su miljenici turske vlasti, pa onda nemačkih i austrougarskih okupatora u dva mandata od 1916-1918 i 1941-45. godine. Malo je poznato da su u periodu austrougarske vlasti, Albanci koji su bili njihovoj službi, samo u Ibarskom Kolašinu ubili više od dve i po hiljade Srba.

Ni novi komunistički period nije bio period blagostanja za Srbe. I to je period srpskog egzodusa, iseljavanja, tortura i nasilja. Setimo se samo uglednog domaćina iz okoline Gnjilana Đorđa Martinovića o čemu je brujala sva ondašnja štampa jer su mu Albanci celu pivsku flašu ubacili u anus. Ubistvo mladića Danila Miličića pred majkom na kućnom pragu u selu Samodreži kod Vučitrna je eklatantan primer onoga što se u komunističkoj Jugoslaviji dešavalo Srbima. Iz tog razloga čak i ondašnja savezna vlast je za vreme Ante Markovića napravila jugoslovenski program za povratak Srba, ali je nažalost od toga malo šta urađeno. Jedini efekat jeste da su se braća Karić enormno obogatila.

Dolazak Slobodana Miloševića na vlast je upravo baziran na teškom položaju Srba u južnoj srpskoj pokrajini. Imajmo u vidu samo brojne dolaske Srba u Beograd, njihova spavanja u Pionirkom parku gde su od svoje države tražili zaštitu.

Bombardovanjem Srbije, odlaskom srpske vojske i policije kao i dolaskom Kfora egzodus, iseljavanje i zločini nad Srbima su se samo pojačavali. Reči britanskog generala Majkla Džeksona po dolasku u Prištinu koji kaže da ne bi voleo da je u koži Srba Kosova i Metohije samo su odredile zlu sudbinu srpskog stanovništva. Više od 250.000 Srba i ostalih nealbanaca napustilo je južnu srpsku pokrajinu. Nisu stradali samo Srbi nego i ostali narodi koji su bili prijatelji Srba – Hrvati u Letničkoj župi, Goranci u Dragašu, Romi iz Gnjilana i drugih mesta, čiji je jedini greh bio što su poštovali srpsku državu.

Tokom 1999. i 2000. Srbi su proterani iz 337 naselja Kosova i Metohije. Proterani su iz svih gradova izuzev jedne petine grada Kosovske Mitrovice. U Prištini je živelo 40.000 Srba, u Peći 20.000, Gnjilanu 25.000, itd. Povratak izbeglog srpskog stanovništva nije ostvaren ni sa jedan posto. Čak naprotiv, za vreme vladavine Aleksandra Vučića, prema podacima brojnih nevladinih organizacija sa KiM, otišlo je više od 50.000 Srba.

Ono što je važno i mora da se zna jeste da se na nesreći srpskog naroda ne može graditi sreća albanskog naroda. Ono što nikada ne sme niti može da se prizna jeste da se putem zločina, egzodusa, ubijanja, progona jednog naroda ne mogu prisvajati njegove teritorije kao što je u ovom slučaju sa srpskim narodom na Kosovu i Metohiji. Svi zločini se po pravilu kažnjavaju, a nikako nagrađuju. Iz tog razloga i Srpsko nacionalno veće Kosova i Metohije na sastanku sa srpskim opozicionom strankama u Beogradu od njih su zatražili da pokrenu inicijativu da se izgradi muzej stradanja Srba na Kosovu i Metohiji. Za muzej postoji obilje materijala.

Današnja situacija za Srbe na KiM je katastrofalna. Ruše im se kuće, gase institucije u kojima su radili, hapse se na osnovu montiranih i isfabrikovanih slučajeva, neovlašćeno se tuku, prebijaju zbog isticanja nacionalnih simbola što sve stvara nepodnošljive uslove za goli opstanak.

Niko ne govori o povratku 250.000 nealbanaca, dok je Srbija 1999. bombardovana zbog navodnog egzodusa 500.000 Albanaca. Kriterijumi Evrope kada su u pitanju Srbi su drugačiji. Ono što mora da se prizna da EU upravo podržava Aleksandra Vučića zbog njegovog preterano kooperativnog odnosa prema samoproglašenoj republici Kosovo. Potpisivanjem Briselskog sporazuma, kao i prihvatanjem Francusko-nemačkog plana, koji faktički zaokružuje državnost samoproglašene republike Kosovo, on postaje miljenik evropske politike. Upravo zbog aktivnog učešća u stvaranju još jedne albanske države na Balkanu Aleksandru Vučiću se omogućuje da u Srbiji radi šta hoće. Gazi ustav na svakom koraku, gušu slobodu medija, krade izbore, ruga se demokratiji. Ne treba biti puno pametan pa da čovek ne shvati da su glavni kreatori u stvaranju samoproglašene republike Kosovo nemačka politička vrhuška. Uostalom Francusko-nemački plan je plan Volfanga Išingera – odnosno plan „dve Nemačke“ koji je predsednik Srbije oberučke prihvatio suprotno važećem Ustavu Republike Srbije. Ali, kako kaže narodna poslovica „ničija sveća nije gorela do zore“, pa neće ni ovog srpskog diktatora.

Ono što greje nade Srba sa Kosova i Metohije jeste Memorandum studenata o Kosovu i Metohiji. Na njega su se ustremili elitni albanski politički analitičari kao što su Veton Suroi, Skeljzen Malići, Iljir Deda i drugi. Pojednostavljeno posmatrajući, ako je on za tvorce samoproglašene republike Kosovo loš onda je za Srbiju, srpski narod, Srbe sa Kosova i Metohije dobar.

Imajući sve ovo u vidu jedini način za rešavanje problema Kosova i Metohije jeste onaj pristup koji je demokratska vlast Srbije tokom pregovora u Beču od 2006. do 2008. ponudila Albancima. A ona im je ponudila da biraju autonomiju u vidu Južnog Tirola, Olandskih ostrva i Hong Konga. Oni su to odbili jer su imali podršku zemalja Zapada za stvaranje još jedne albanske države na Balkanu pod izgovorom da je to jedinstven slučaj. Ako je jedinstven slučaj, onda to već nije međunarodno pravo. Mnogi će danas da kažu da je realno stanje sasvim drugačije na KiM. O takvom realnom stanjem pre svega političari na Zapadu ne treba da govore, jer je takvo realno stanje proizvod egzodusa, nasilja, progona, genocida. To nije nikav argument.

Autor je bio član pregovaračkog tima Beograda sa Prištinom u periodu od 2006. do 2008. godine

Stavovi autora u rubrici Dijalog ne odražavaju nužno uređivačku politiku Danasa.