„Nije prosto k’o boza“: Zaboravljena umetnost starog Beograda u čaši

Predavačiice Marina Lukić Cvetić i Lidija Cvetić Vučković predstaviće publici bogatu tradiciju bozadžijskog zanata kroz istorijske izvore, književnost i kulturne anegdote .

To je priča o nadaleko poznatom fermentisanom slatkom napitku poreklom sa Bliskog istoka, koji se na Balkanu odomaćio još od osmanlijskih osvajanja.

Iako karakteristična za tursko stanovništvo, boza se u Srbiji konzumira od početka XIX veka, kada u čaršije stižu zanatlije sa juga: alvadžije, bombonžije, šećerdžije, kolačari, salepdžije i najzad bozadžije.

Današnji ljubitelji boze poznaju je pre svega iz čuvenih poslastičarnica poput „Pelivana“, u kojima je tradicionalno pripremaju Goranci i služe uz šampite, baklave i kadaif, ali koren ovog osvežavajućeg pića datira još iz praistorije.

Kroz istoriju, boza je okrepljivala i snažila janjičare, dok su se oko njenog porekla decenijama sporili Turci i Persijanci.

U mnogim azijskim i evropskim kulturama pripremala se i služila na različite načine.

U Bugarskoj je proglašena nacionalnim pićem, dok nam je njen najpoznatiji književni opis ostavio nobelovac Orhan Pamuk u romanu „Čudan osećaj u meni“, kroz lik mladog bozadžije Mevluta Karataša čiji je život postao metafora samog Istanbula.

„U Srbiji su nestašna deca uz limeni doboš pevala šaljive stihove o bozi, a i danas koristimo izreke kojima se njenim karakteristikama opisuje nečija inteligencija

Kako bismo oživeli duh starog Beograda, na predavanju ćemo služiti svežu i kvalitetnu bozu koja se od 1903. godine neprekidno priprema u poslastičarnici „Petković“, uz nezaobilazne šamrolne iz poslastičarnice „Bueno“ poručuju organizatori ovog događaja.