Slovačke narodne ili novokomponovane svečanosti

Za taj novac Opština Bački Petrovac je mogla, već kad je bila tako široke ruke, da dovede neku svetsku zvezdu jer svaki minut pevanja košta oko 680 evra. Svakako da je bilo optimalno tim novcem platiti tri četiri vrlo popularna izvođača iz Slovačke Republike, ili desetak domaćih ansambala i solista koji svi pevaju na maternjem slovačkom jeziku.

Iako sam potpisao otvoreno pismo pojedini stavovi izrečeni u njemu mi se ne dopadaju. Nemamo mi potpisnici nijedan razlog da podilazimo pevaču novokomponovane narodne muzike nekakvim diskretnim komplimentima i opravdavanjima. Još manje mi se dopalo što je neko iz slovačke zajednice pozvao još jednim pismom pevača da odustane od koncerta.

Njemu nije mesto u Bačkom Petrovcu ni da peva besplatno. Čovek koji javno izjavljuje da peva i kriminalcima i policajcima, da ima prijatelje sa obe strane zakona i da mu je nebitno čime se ko bavi, svakako, ne može biti nikakav uzor i „zvezda“ večeri Slovačkih narodnih svečanosti.

Setimo se da su te obe strane upravo tokom prethodnih Slovačkih svečanosti potpuno neopravdano blokirale Bački Petrovac, odnosno maltretirale pojedine građane. A tek bi trebalo otkriti i kakve su pevačeve veze sa režimom jer, po pravilu, tako unosne tezge u Bačkom Petrovcu dobijaju samo potpisnici podrške Aleksandru Vučiću pred izbore (npr. Neda Ukraden, Saša Matić, Nikola Rokvić).

Ruka ruku mije (a za obraz niko ne mari). Veći deo estrade pomogne vlasti a onda režim uzvrati uslugu.

Nedavno je u Kovačici u sklopu majskih Dana Kovačice, organizovan i veliki festival devedesetih – koncert nazovi muzičkih zvezda koje su obeležili najcrnje godine naših života – 1990-te! Zar je to način i muzika da se proslavi 223 godina postojanja mesta i „očuva duh zajedništva i tradicije“ kako su naglasili čelnici MZ Kovačica? I tu dolazimo do ključnog problema slovačke zajednice u Srbiji. Na ključnim mestima slovačkih ustanova i organizacija su zaseli obični licemeri koji se javno zalažu za očuvanje slovačke tradicije, kulture, identiteta, jezika i pisma a sve čine da ispunjavaju naloge režima u očuvanju vlasti koji štete Slovacima, poput pomenutih koncerata.

Glavna i odgovorna urednica nedeljnika na slovačkom jeziku Hlas L’udu Ana Horvatova u svojim uvodnicima često „savetuje“ Slovake kako da se ponašaju i ne zaborave svoje poreklo. Nedavno je pisala o svojoj velikoj zabrinutosti za opstanak slovačkog jezika zbog opadanja broja nastavnika slovačkog jezika, a među prvima je, svojevremeno, na sastanku upravnog odbora Matice slovačke u Srbiji srčano branila odluku da na Slovačkim narodnim svečanostima nastupi pomenuta Neda Ukraden.

U istom nedeljniku predsednica Nacionalnog saveta slovačke nacionalne manjine u Srbiji Dušanka Petrakova govori o manje više uspešnoj borbi ove ustanove za očuvanje identiteta. Na osnovu kojih pokazatelja i merljivih rezultata se ona hvali na kraju svog mandata? Da li se identitet i tradicija neguju neovlašćenim odnošenjem umetničkog dela – slike (da ne upotrebim grublju reč) iz spomen doma Martina Jonaša i darivanjem aktulenim čelnicima države? A čime se može pohvaliti višefunkcionalni Slovak (direktor KC Kisač, poslanik u skupštini AP Vojvodina, potpredsednik Nacionalnog saveta slovačke nacionalne manjine i može biti njegov doživotni član) Pavel Surovi?

Mnogo je pričao o Slovačkom centru, ali i posle tri njegova mandata u pokrajinskoj skupštini (10 godina) i Nacionalnom savetu (12 godina) sve je ostalo na priči. On kobojagi svojim umetničkim radom širi slavu kulture vojvođanskih Slovaka po dalekom svetu, a potkopava je iznutra, kod kuće, bezrezervno glasajući za planove režima. Kako vlast koja otvoreno ne brine o nacionalnoj kulturi može biti iskreno posvećena kulturi nacionalne manjine?

Autor je sociolog iz Pančeva

Stavovi autora u rubrici Dijalog ne odražavaju nužno uređivačku politiku Danasa.